B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Mijn piramidale gutturalen in onverdroten hanenpoten

Dit zijn ze dus, mijn kindjes


Een baby groeit slechts 9 maanden voordat hij ter wereld komt. Mijn boeken vergden elk minstens een jaar noeste arbeid. Toen ik in 1995 begon met schrijven, ging ik er vanuit dat de lezer veel te leren had. Volgens de uitgeverijen waren mijn boeken te lijvig en dus heb ik geschrapt. Het resultaat zijn afgeslankte verhalen in een afgestofte taal waarin mijn Limburgse wortels niet te veel doorklinken.

In 2005 besloot Uitgeverij FreeMusketeers met mij in zee te gaan. Mijn eerste kindje dat er mocht gebeuren was De bende van de paars-groene mannen, in 2006 gevolgd door De deur van het eeuwige leven en in 2009 haalde ik een plaats binnen de 30 beste inzendingen voor de Schrijversprijs met De relikwieŽnverzamelaar.

God is in al mijn boeken aanwezig omdat veel mensen in Hem geloven. Ik niet. Andere onderwerpen zoals draken komen in bod in Hoe ik Drek nek, oorlog in Het 18-dagen ultimatum, auto's in Race naar de maan, buitenaardsen in De spieders van Toil Darranjť en prinsen in De heer van doeatstad. Wat een vakantie in Zuid-Frankrijk bij een familie teweegbrengt, lees je in De wespenvangers van Tornac. Wat een vrouw met twee mannen kan beginnen, staat zwart op wit beschreven in De man met de sigaret. En in Net toen de wereld verduisterde verzeilen twee collega's in het ultieme sprookjesland.

In De minnaren van Bokrijk helpen kinderen een man de vrouw van zijn dromen te vinden, in Meneer P en zijn Hollandse gezelschap verleiden ze hem. In Papa komt slapen wanneer de vogeltjes fluiten vertelt een meisje hoe ze haar ouders in een verkeersongeluk heeft verloren. En wat De droene bliender zou kunnen zijn, verneem je van een kind met te veel fantasie.

Waarom ik de titel Waarom wij niet meer seriemoorden verzin? Omdat ik me afvraag hoeveel moorden mensen nog moeten plegen om te begrijpen dat we niet onsterfelijk zijn. Ik bezit de woordrijkdom van Harry Mulisch niet, maar mijn taalplezier kent geen grenzen, vooral in Winterhutje waarin ik mijn liefdesperikelen uit de doeken doe. En mijn zogenaamde biografie heb ik neergepend in Ik kom even op verhaal.

Een drijfveer voor het schrijven, en voor al mijn hobby's, is het verkorten van de tijd, maar het is ook eten voor mijn brein.

Beweeg cursor in diavenster om te bladeren.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.3          Page update 02/03/2018