B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van januari

2017: Goddelijkheid is een menselijke uitvinding


Foto Hoe ouder ik word, hoe meer ik in mijn eigen muziek blijf vastplakken. Die muziek van toen is volgens mij beter dan die van nu, maar toch blijven componisten mij verbazen met hun inventiviteit in het variëren van toonhoogten die uit hun instrumenten en menselijke stemmen spruiten. Ik heb altijd van synthesizermuziek gehouden. Liedjesteksten waren voor mij onbelangrijk, en omdat ik nooit goed luisterde naar wat de zangers te zingen hadden, zijn heel wat waarheden aan mij voorbij gegaan. Gelukkig verbetert mijn vriendin me wanneer ik de mist in ga met de herinnering aan een gezongen tekst.
Maar tegenwoordig spits ik mijn oortjes en zo kwam ik op het spoor van iemand die op de radio zingt: ‘Some people got the real problems. Some people out of luck. Some people think I can solve them.’ Aan zijn zware stem zou ik gedacht hebben dat het een neger was, maar de zang/rap komt regelrecht uit de dikke onderbuik van een Britse man van 31 jaar, rijkelijk versierd met tattoo’s en voorzien van een welige baard: Rag ’N Bone Man. Het is lang geleden dat de tekst van een liedje me heeft geïnspireerd. Wat mij vooral aanspreekt is de zin: ‘Don’t put the blame on me, I’m only human after all.’ Ik kan me volledig inleven in hem, en wellicht ieder mens op aarde. Mensen krijgen de schuld van dingen die ze niet gedaan hebben en anderen glippen door de mazen van het net terwijl ze heel wat op hun kerfstok hebben. Op een minder wereldlijk niveau gebruik ik het zinnetje om mijn onschuld te bewijzen wanneer mijn vriendin boos is omdat ze denkt dat ik weer iets onbezonnen heb gedaan.
Ik durf me af te vragen of mensen slecht geboren worden. Wat betreft de programmatie van zijn brein kan de mens heel wat variëren en wie zegt niet dat een bepaalde bekabeling ervoor zorgt dat je slecht geboren wordt en daar niets aan kunt doen? Je kunt er altijd wel iets aan doen, denk ik zo. Als een goed mens slecht kan worden, dan kan een slechte ook goed worden. Het concept van goed en kwaad lijkt vastgebakken te zitten in de mens. Mensen zijn geëvolueerd naar wezens die zich heel goed kunnen aanpassen en dus zijn we in staat onszelf te corrigeren of dat door anderen te laten doen.
We zijn allemaal menselijk en soms raken we op het verkeerde pad door omstandigheden in onze omgeving, meestal ongewild en een weg terug lijkt er niet te zijn. Toch is er altijd nog een padje om de narigheid te ontvluchten. Zoals tijd wonden heelt, zo zal tijd raad brengen, maar ondertussen is het behelpen geblazen. Zolang we de mensen zijn die we nu zijn, kunnen we niets beters doen dan elkaar proberen te begrijpen, in de hoop dat we binnenkort het kleine stapje naar de all-in-onemens zetten die eerst oplossingen vindt voor hij problemen gaat zoeken. Pas dan kunnen we onszelf de waanzinnige stap vergeven van primaat die in de bomen leeft naar steppebewoner die gaat boeren.

2016: Transhumanist tot in de kist


Foto Het heeft wel meer gesneeuwd in december, maar een witte kerst in onze contreien kunnen we werkelijk als een uitermate zeldzaam fenomeen bestempelen. Ik herinner me de dikke laag sneeuw in 2010, terwijl er in 2009 slechts een centimetertje viel, dat bovendien ‘s middags al voor de zon was verdwenen. We moeten een hele tijd in het verleden teruggaan, in 1986 en 1964, om nog over een witte kerst te mogen spreken. Verder hoef ik niet te gaan, want ik ben in 1960 geboren. Dat het de warmste decembermaand ooit dreigt te worden, zal ons ook niet veel verder helpen. In Mexico vieren ze Kerstmis bij tropische temperaturen. Waarom kijken wij dan zo naar die sneeuw uit? Ach, ik wil geen Bing Crosby zijn, ik droom niet van een witte kerst. Ik maak er een heel groene van.
Hoewel ik niet zo van het eindejaar hou is het toch de gepaste periode om elkaar te zeggen dat we 'ons' graag zien. Eh excuseer, mijn Limburgs dialect bezoedelt mijn Nederlandse taal. Het is beter elkaar graag te zien en dat ook met meer dan 2 woorden te zeggen. En toch heb ik de neiging er geen woorden aan vuil te maken. Dan maar mijn kerst- en nieuwjaarswens proclameren als een getourmenteerde tovenaar: dat alle mensen op aarde de mogelijkheid krijgen om te lezen en te schrijven, zodat ze beter ingelicht zijn en duidelijker taal kunnen spreken. Laten we vooral niet blaten.
Is mijn kerstboodschap niet vrolijk genoeg? Luister dan naar de mooiste kerstliederen die jaar na jaar op de radiogolven verzeilen. Schreeuwlelijk Bruce Springsteen is altijd van de partij, Jona Lewie mag natuurlijk met zijn ‘Stop The Cavalry’ ook niet aan de waslijst ontbreken. Zet een plaatje van Coldplay of Mariah Carey op. All I want for Christmas is you. Jaja. Of zing mee tot het einde der tijden met de oude rotten in het vak zoals John Lennon, Mud, Slade, Paul McCartney en Queen. Kweel desnoods.
Geen enkel ander wezen op aarde maakt muziek. De mens brengt snaren in resonantie en het geluid uit zijn muziekinstrument krijgt daardoor iets superdimensioneels. Niet voor niets is de snaartheorie de allesomvattende leer die de werking en de vorm van ons heelal beschrijft en van de ruimte met zijn 4 natuurkrachten een unieke plaats maken. Mark Eyskens heeft er een boek over geschreven. Sommigen vinden hem maar een blaaskaak. Dat kan zijn, maar wat hij schrijft maakt indruk op mij, hoewel hij dikwijls als woordgoochelaar iets te veel met woorden speelt. Een andere keer denk ik dat hij zijn ongebreidelde kennis uit de boeken van anderen heeft gehaald. Maar hij slaagt erin die wetenschap in een verhaaltje te gieten, of andersom. Ik heb het graag gelezen.
Volgens de professor uit het boek proberen we met een eeuwigheidsbelofte te ‘zijn’, ook als ons ‘bestaan’ vergaan is. Het is geen puur toeval dat ons heelal aan een zeldzame combinatie van natuurwetten gehoorzaamt. Toeval bestaat niet als het aantal fenomenen en de tijd waarin die zich voordoen bijna onbeperkt zijn. Lange tijd deden we beroep op de grote horlogemaker die de mens centraal in zijn schepping had gezet. Maar die god is nu dood. De mens leefde naar de toekomst toe die zijn brein hem voorspiegelde. Bewust leven ontstond voor onze eigen ogen en we vonden de ‘liefde’ uit.
De liefde houdt ons al 12 jaar bij elkaar. Ook toen ik in 2008 alleen op skivakantie ging, was mijn vriendin voortdurend in gedachten bij mij. Op de derde dag zette ik mijn nieuwe ski’s niet tegen de zijgevel van de berghut zoals mijn kameraden dat deden maar dichter bij de deur. Wellicht vielen de ski’s zo beter op en zag een dief zijn kans ze mee te nemen. In 2009 ging ik weer zonder haar skiën. Ik moest het doen met een stel ouderwetse stugge ski’s waardoor ik op een verbindingspiste zo hard op mijn schouder viel dat de linker bovenarm uit zijn kom popte. En dat op de eerste skidag.
In de wereld waarin mijn ski’s niet door een onverlaat waren gestolen, was ik niet gevallen en had ik de après-ski van mijn vrienden als echt kunnen ervaren. In de andere wereld zat ik op mijn hotelkamer gevangen en stuurde ik mijn vriendin via sms elke dag gedichtjes om ‘haar ziel te beroeren terwijl ik haar zintuiglijk niet kon aanraken.’ Beide heelallen bestaan, want de natuur is net zo dubbelzinnig als het foton dat ofwel een deeltje ofwel een golf is. En er bestaan nog meer werelden. In de wereld waarin ik mijn vriendin nooit was tegengekomen, was niets van al het voorgaande gebeurd, dan was ik in mijn eenzame heelal blijven steken.

Met dank aan Mark Eyskens en zijn boek Veelal.

2015: Licht in het duister


Foto Wetenschappers zoals Nicolaas Copernicus, Johannes Kepler en Galileo Galileï waren al in de 16de eeuw goed bezig met de hemel te ontrafelen om te weten te komen hoe God in detail was gegaan. Zij hadden geen computers, geen internet. Alleen met hun hoofd en boeken kwamen ze tot formidabele conclusies. Galileï verbeterde de telescoop en zag de kraters op de maan. Hij onderzocht ermee de schijngestalten van Venus, ontdekte vier manen rond Jupiter en het ringenstelsel rond Saturnus. Bovendien begreep hij als eerste dat de melkweg een dichte band van sterren is. Net zoals Copernicus en Kepler concludeerde hij uit al zijn waarnemingen dat de zon in het centrum van het planetenstelsel staat en niet de aarde, waarmee hij in conflict kwam met de kerk.
In 1643, een jaar nadat Galileï stierf, werd Isaac Newton geboren. Hij onderzocht tijdens zijn lange leven allerlei natuurkundige fenomenen. Als wiskundige beschreef hij de zwaartekracht en stelde de drie beroemde wetten op die hem grondlegger van de klassieke mechanica maakten. Minder bekend is dat hij de integraal- en differentiaalrekening heeft ontdekt. Kattenliefhebbers over de hele wereld zullen juichen als ze weten dat hij de uitvinder is van het kattenluikje. Hij stierf in 1727. In de negentiende eeuw was het de beurt aan James Maxwell om de grondvergelijkingen voor elektromagnetische golven wiskundig vast te leggen. Hij hield zich net zoals Newton ook met de eigenschappen van licht bezig en maakte de eerste kleurenfoto om te bewijzen dat je alle kleuren kunt samenstellen uit de basiskleuren rood, groen en blauw. In 1879, het jaar dat Maxwell op 48-jarige leeftijd stierf, zag Albert Einstein het levenslicht.
Einstein bedacht de relativiteitstheorieën en gaf de oude kwantummechanica een nieuwe richting. Aan zijn tijdgenoot Niels Bohr liet hij weten dat ze op de goede weg waren maar dat de theorie nog niet helemaal voldeed, want God dobbelt niet. Hij was duidelijk niet akkoord met de kansrekening van elementaire deeltjes waarbij je de positie niet kunt bepalen als je de impuls (snelheid en massa) kent en omgekeerd. Bohr antwoordde daarop dat Einstein moest ophouden met God te zeggen wat Hij moest doen. God haalde hem naar huis in 1955.
Tot op deze dag toetsen wetenschappers nog steeds Einsteins theorieën aan de praktijk. Apolloraketten brachten mensen naar de maan. Maanlanders zetten zich zonder problemen op het maanoppervlak. De zwaartekracht van buurplaneten slingerde de Voyagers de interstellaire ruimte in. Spaceshuttles kwamen en gingen. Janneke maan doet nu weer wat hij het beste kan: slapen. De mens blijft echter met de vraag zitten waarom er zoveel zeeën op aarde zijn. Waar komt al dat water vandaan? Een heleboel ruimtesondes verkenden al de nabije en verre ruimte om te achterhalen of er elders leven is ontstaan. In november was de Rosetta ruimtesonde wereldnieuws. Na een tocht van meer dan 10 jaar kwam ze aan bij de komeet 67P om onderzoek te doen naar bestanddelen die leven mogelijk maken, want de oerwaterdruppel kwam misschien van zo’n hemellichaam. En waar water is, is leven.
Eenmaal in een stationaire baan rond de komeet liet Rosetta haar lander Philae los. Omdat de harpoen die de lander aan de komeet moest verankeren niet werkte, stuiterde hij driemaal voordat hij op het oppervlak bleef staan. Het apparaat kreeg nog de tijd om een thermometer in de bodem te stoten en de gegevens naar de aarde door te sturen voordat de accu leeg was. Blijkbaar stond de lander niet helemaal op de goede plaats waardoor de spiegels niet genoeg zonne-energie konden opvangen. Ik herinner me nog dat ik in 2004 toevallig via een tv-documentaire te weten kwam dat in februari 2001 een aards ruimtetuig voor het eerst op een asteroïde was geland. De sonde NEAR-Shoemaker zette zich toen op Eros. Die rotsige pindanoot is ook de marsscheerder die het eerst is waargenomen in 1898. En omdat hij ooit een aardscheerder kan worden, moeten we alle terugkerende hemellichamen in de gaten houden, want we willen niet het lot van de dinosauriërs ondergaan.
In het verleden hebben kometen misschien wel de levensonderdelen naar de aarde gebracht, maar nu het aardse leven dusdanig geëvolueerd is, moeten we onze dierbare wereldbol vrijwaren van verdere botsingen. De verenigde staten van Amerika hadden 164 miljoen dollar over om Near op Eros te laten landen. Het project Rosetta-Philae kostte Europa maar liefst 1,4 miljard euro. Jan Modaal vindt dat je beter geld steekt in hulp voor derdewereldlanden, maar ik wil de mening van de wetenschappers bijstaan. Als we geen manier vinden om ons te beschermen, moeten we deze aardbol verlaten. We kunnen het mensenras zeker stellen door de ruimte te exploreren. En om te weten te komen naar welke nieuwe wereld we het beste emigreren, moeten we erachter komen hoe onze planeet is ontstaan en hoe materie is opgebouwd. De bouw van de Large Hadron Collider door CERN kunnen we daarmee voor God en de gehele wereld verantwoorden. Met te doorgronden hoe elementaire deeltjes zich gedragen, kunnen we de dans misschien ontspringen.

2014: Beschaaf schoon en verfijn


Foto Ik zal mijn nieuwjaarswensen kort houden. Ik neem het risico om iedereen toe te spreken op het randje van het religieuze af in een poging de wereld van de oppervlakkigheid te redden door mijn waarde land- en lotgenoten een nederig, respectvol en eerlijk 2014 toe te wensen en te vragen mijn melige boodschap door te geven aan familieleden, kennissen en vrienden. Zonder arrogant over te willen komen, durf ik te zeggen dat mijn boeken voor iedereen een leidraad kunnen zijn. Voor luttele 13,5 euro kun je in het bezit komen van een waar verhaal, en je krijgt er gratis een bijbel bij.
Behalve mijn boeken nog meer promoten ben ik voor het nieuwe jaar niet van plan iets bijzonders te gaan doen. Ik ben met weinig content. Ik eet en drink om te overleven. Behalve die twee belangrijke bezigheden lijkt het me ook heel erg nodig zoveel mogelijk te slapen, want dat maakt mijn brein alert genoeg om mijn werk uit te kunnen voeren, want geld is ook levensnoodzakelijk.
Voor de rest spitst zich alles toe tot het invullen van de dimensie die helemaal niet bestaat. De tijd verdrijf ik door me onder te dompelen in de virtuele wereld van de tv en de computer. Daarnaast exploreer ik de taal en ontrafel ze tot in haar kleinste finesses. Ik bouw verhalen op die zo vluchtig zijn als luchtkastelen maar die ook aantonen hoe eenvoud de mens siert. Via tv het Groot Dictee meedoen zou het ultieme hoogtepunt van elk jaar kunnen zijn als mijn vriendin en ik niet nog leukere activiteiten hadden die we enkel 'in team' bedrijven.
Als ik home alone ben, beluister ik muziek van Tangerine Dream op volume 10. Door hun melodieuze klanken waan ik mij op weg naar het middelpunt van het melkwegstelsel waar ik met een ontzettende vaart van bijna 300.000 km/sec in een zwart gat val. Wees niet ongerust. Het volgende liedje, een van Rammstein of Within Temptation, werpt me altijd heelhuids terug in de werkelijkheid van iedereen. Op die dagen snak ik naar de thuiskomst van mijn vriendin, want alleen samen kunnen we home & away naspelen.
Ondertussen houd ik mijn brein bezig. Een kunst die ik me op mijn oude dag eigen wil maken is het schilderen. Ik probeer een stroming te vinden waarin ik zowel de kwaliteiten van het expressionisme als het impressionisme uit de doeken kan laten komen. Ik vervorm de werkelijkheid maar hou mijn aandacht bij lichteffecten en kleur. Ik werk niet in open lucht, maar ik probeer wel mijn gevoelens in mijn werk weer te geven. Regels zijn er niet. Het enige criterium dat ik volg is dat ik het zelf mooi moet vinden. En het is meegenomen als iemand anders het ook als mooi ervaart.
Het zou leuk zijn als alle mensen op aarde hun krachten bundelden om de lelijkheid uit de wereld te helpen en de schoonheid in hun vaandel te schrijven. Of schilder elkaar af.

2013: Allen onder de spaardouche


Foto De Heer heeft ons opgedragen onszelf te vermenigvuldigen, niet ons geld. De mens heeft echter een notie van de toekomst en dus wil hij zijn leven zeker stellen door te sparen. Januari is de intrestmaand bij uitstek. We tellen ons geld in de hoop dat 2012 iets extra heeft opgebracht. Menig man of vrouw slaagt daar niet in door verkeerde inschattingen en belandt in de goot, maar de meeste Belgen zweren bij het varkentje met een tweede gleuf, die op zijn rug.
Volgens de media zitten we op een ramkoers. Onze boot heeft te veel snelheid en botst tegen de kade. Rampen teisteren de wereld. Niet alleen zouden we moeten investeren in onze natuur, we zouden beter ook onze centen beleggen om de economie wat op te schroeven. Alleen zo kunnen we iets aan onze skyfall doen. De gelijknamige film die momenteel in de zalen draait, wordt akoestisch begeleid door Adèle. Mooie vrouw, mooie stem ook, maar wat ze zingt is nogal zwartgallig. De bevende aarde zal onze harten splijten, we zullen verkruimelen als we niet onze adem inhouden en tot tien tellen. Dure film maar goedkoop vermaak, zo zou ik ook onze wereld willen beschrijven.
Sinds de bankcrisis hebben veel rekeninghouders hun spaargeld over verschillende banken verspreid. Ook ik heb dat gedaan en betere tijden afgewacht. De intrestvoeten waren jarenlang niet om over naar huis te schrijven, want de banken hadden wel grotere kopzorgen. Met mijn optimistische kijk op de wereld durf ik nu te zeggen dat ze bijna uit het slop zijn. Althans, ze doen verwoede pogingen om nieuwe geldschieters te lokken, want veel kleine drollen maken een grote hoop. Ik durf weer op een van de banken in het park te gaan zitten, opgedroogd en ontdaan van de vogelstront.
Zwemmen in het geld zoals Dagobert Duck kan ik nog steeds niet, en beleggen durf ik niet, want ik heb te veel kennissen die hun broek eraan gescheurd hebben. Iemand met wat meer lef mag zich gerust op de aandeelmarkt gooien. Ik hou me bij het zekere, bij mijn internet spaarrekeningen. Ik spaar dus naar hartelust verder, ook al weet ik dat ik nooit waar voor mijn geld zal krijgen.
Mijn vriendin en ik zoeken moedig naar een zetelcombinatie voor de woonkamer, een tafelstoelenset voor de eetkamer en een kast voor de hal. We shoppen tot we erbij neerdroppen, maar we slagen er niet in onze gading te vinden. De binnenmuren van ons huis hebben een likje verf broodnodig, maar een betaalbare schilder dient zich niet aan. We gaan graag op reis, maar tweeduizend of meer euro uitgeven aan een cruise is niet aan ons besteed. We gooien ons geld niet graag in het water en dus blijven we ermee zitten. Nog een geluk dat we onze innerlijke mens bij tijd en wijle bevredigen, want we eten graag. Drinken doen we echter met mate. Met een gevuld maagje en een geleste dorst kunnen we de luchtzakken in ons papieren vliegtuigje wel aan.
Terwijl de euro's zich opstapelen, leven we van de liefde en zingen met Adèle mee: ‘waar mijn liefje gaat, ga ik, wat hij ziet, zie ik’. Mijn vriendin voelt zich zonder mijn liefhebbende omarming niet veilig. We doen zoveel mogelijk samen omdat we genoeg stellen kennen die naast elkaar leven. Computeren doen we wel naast elkaar, in onze luie zetel: zij op de portable en ik op mijn tablet. Msn, chatten, facebook, het is allemaal toegestaan. Zo blijven we verbonden met de wereld die doller draait dan we denken. De enige belofte die we moeten nakomen is een koppel blijven. Ja zeker, lief en leed delen.
De jaren rijgen zich aan elkaar als kralen aan een snoer. Nu en dan vrolijken de kleuren van de regenboog ons aardse zandkorrelbestaan op en dan wanen we ons even onder een zonnehemel op een maagdelijk strand en komt het zorgeloze kind in ons naar boven. Spijtig dat we geen kinderen hebben, want dan hadden we misschien reden om te klagen. We bekennen kleur: geld maakt gelukkig, tot de wereld op onze kop valt. Adèle zingt het uit: Face it all together.

°


Terug naar boven

Gezicht van januari 2017

Foto

De deur naar het eeuwige leven?

Gedicht van januari 2017

Koeieloei


Een kristalhelder signaal
komt vanachter een vogelverschrikker
met de lichtsnelheid eraan:
stront aan de knikker.

Wit met zwarte vlekken,
een Dalmatiër voel ik me bijna,
aan de lijn gehouden
door Vrouwe Justitia.

Een zee van ruimte omringt me,
een grote gestalte telt af,
zijn immense schaduw verdrinkt me,
hij schalt zijn bulderende lach.

Laat hij zich maar tilt springen,
die doofstomme blinde,
dat hij naar believen moge flippen
op de almachtige edelachtbare.

Gezicht van januari 2016

Foto

Het geluid en het gezicht van Kerstmis.

Gedicht van januari 2016

Verloren moeite


Rillend koud buiten,
zo hoort het
in de winter,
maar
ondanks de terreur
voel jij je,
hoop ik,
weer lekker warm
vanbinnen.

Zalig is hij al jaren,
die Kerst,
en
met een beetje geluk
hoop ik
dat je in 2016
niet alleen vreedzaam
maar ook tolerant
zult zijn.

Gezicht van januari 2015

Foto

Maanvol lichtend punt.

Gedicht van januari 2015

Paradox


Terwijl ik zo verouder
rijgen lichtjaren zich aaneen
en wint de aanhouder
met voorsprong op één been.

De dagelijkse zorgen blijven
en ik ben altijd in de weer
mijn schip om de tuin te leiden,
vermomd als een ijsbeer.

Terwijl een steen dobbelspeelt
en de aarde de show steelt
reist de ruimte rond als een trein
en voel ik me heel en al klein.

Gezicht van januari 2014

Foto

Enge man roept massa op hun krachtig bewustzijn in relatie
te brengen met een sterk besef van waarde en eigenheid.

Gedicht van januari 2014

Schone Schijn


Mensen verliezen
mensen in verval.
We helpen elkaar vergeten,
maar de bloem op het graf dan?

Druppels kaatsen
licht overal.
Ik straal blijdschap uit,
en speel de stripheld die alles kan.

Vogels fluiten
bij dageraad nogal.
Neem als avondmaal
afscheid van elkaars schoonheid dan.

Gezicht van januari 2013

Foto

De hemel staat al in brand, nu de aarde nog.

Gedicht van januari 2013

Sakkerloot


Duizend kromme bananen!
Hou op met jaren sparen.
Het is allemaal iets
en niet niks.
Laat ze maar malen.

Hou op met de tijd te paaien.
Weet dat hij stilstaat
en ouderdom wijzer maakt.
Laat de carrousel maar draaien.
Duizend ballonnen aan een garen!

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 13/07/2017 13:00


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)