B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van februari

2017: Videodrone


Foto Ik ben verrast wanneer ik op tv een clipje zie over een MUG-drone, die van de Mobiele Urgentie Groep. Het ding komt van pas wanneer ik bijvoorbeeld tijdens het shoppen in een of andere stad op de stoep neerzijg vanwege een hartaanval. Iemand belt dan de hulpdienst en de MUG stuurt onmiddellijk een drone op weg terwijl ze in contact blijven via een smartphone – nog zo’n slim toestel – tot de drone bij me landt. Vervolgens legt iemand van de MUG-centrale via de luidsprekers van de drone uit wat te doen om mij te reanimeren. Zo gemakkelijk red je tegenwoordig een mensenleven.
Mijn broer huurt een dronepiloot om een bouwproject aan de Maas te filmen. De man bestuurt het toestel echter niet zelf. Hij geeft slechts de nodige gps-coördinaten in en de drone vliegt het parcours volautomatisch. Het promotiefilmpje ziet er heel professioneel uit. De cameraresolutie is opmerkelijk goed maar dat mag wel voor een toestel dat een paar duizend euro’s kost. Ik ‘drone’ met een Quadcopter van 89 euro, niet ‘headless’ maar met mijn hele hoofd erbij. Dat wil zeggen dat ik het op de moeilijke manier doe. Als ik via mijn afstandsbediening de drone van me weg laat vliegen is links links en rechts rechts. Laat ik hem rond zijn as draaien om terug te keren, dan is links ineens rechts en omgekeerd: een ‘mindfuck’ vergelijkbaar met die van de finale in het tv-programma Kalmte Kan U Redden met Tom Lenaerts als presentator.
Voor mij primeert niet de video-opname maar het vliegen. Ik voel me als een kind wanneer ik het speeltuig op het voetbalplein tegenover mijn huis door een gat in het doelnet laat vliegen, of tussen bamboestokken laat slalommen. Of tijdens het oefenen op zolder wanneer het buiten te hard waait. De camerabeelden die ik op mijn iPhone ontvang zijn trouwens niet van de beste kwaliteit, de filmpjes zijn te schokkerig. Maar voor velen is hun drone de goedkoopste cameraman die ze zich kunnen veroorloven om hun sportevenementen te registreren en dat levert gegarandeerd spectaculaire beelden op. Voor anderen brengt hij online bestelde pakjes rond. De drone doet zijn ding tijdens zoek- en reddingsacties, hij inspecteert windturbines, dakbedekking en -isolatie, scant het interieur van gebouwen of bewaakt ze. In oorlogsgebieden speelt hij superspion en heeft hij het beste overzicht van het front. En terroristen uitschakelen, daar is hij heel goed in. Natuurlijk zetten ook criminelen drones in om hun deals af te handelen.
De drone is de ultieme robot om op afstand te bedienen. Hij schiet voor ons als satelliet de ruimte in om de zonnewarmte te meten. Hij vliegt waar geen mens ooit eerder is geweest – de Voyager 1 en 2 zou je als pionierdrones kunnen zien – en hij duikt zonder vrees in de mond van een vulkaan. Zelfs onder water zoekt hij naar vissen zodat de visser veel beter ziet waar ze zich verstoppen. Geen uren meer turen naar de dobber. Of was dat nu net de bedoeling? Weg van alle drukte rust opzoeken?
De meeste mensen zetten hun VR-bril op om zich in de virtuele werkelijkheid onder te dompelen en zich er over te leveren aan allerlei vermaak. Maar niet iedereen doet met de dronehipe mee. Mensen duiken de diepte in ook al kunnen ze de caissonziekte oplopen en hun leven erbij verliezen. Astronauten zoeken het levensgevaar op door in de ruimte te reizen ook al hebben ze met hun tere longetjes niets verloren in het luchtledige. Misschien komt het ooit zover dat de virtuele realiteit zo reëel wordt dat je ook kunt sterven in een doodgewoon spelletje. Dat doet me denken aan Videodrome, een film uit 1983 van David Cronenberg: een man ziet zichzelf op tv een kogel door het hoofd schieten en vervolgens herhaalt de scène zich in het echt, terwijl hij zegt: “lang leve het nieuwe vlees”.
Het lijkt erop dat we ons oude vlees niet meer nodig hebben, want de vooruitgang brengt ons waar wij maar willen. Wij zijn binnenkort overal zonder ons huis te moeten verlaten. Ik denk nu ook aan Surrogates, een film van Jonathan Mostow uit 2009 met Bruce Willis in de rol van een politieman die na jaren weer naar buiten moet om moorden op mensen die thuis liggen te dromen op te lossen. Stel je voor dat alles wat ons brein bedenkt ooit werkelijkheid wordt. Dan is het hek van de dam.

2016: Laat Uw Cellen Aflossen


Foto In de supermarkt hangen eind januari rode slingers en harten om je te helpen herinneren dat je je geliefde op 14 februari een cadeautje moet geven, of tenminste hem/haar op een leuke manier duidelijk moet maken dat je nog steeds even verliefd bent als toen. Ik ben al 10 jaar samen en ik laat geen enkele gelegenheid voorbijgaan om mijn vriendin te zeggen dat ik haar graag zie. Op 28 januari 2016, uitgeroepen tot gedichtendag, heb ik het nog gedaan (zie Gedicht van februari 2016) en mijn liefje was ermee in haar nopjes.
Wij hebben beslist geen kindjes op de wereld te zetten, maar de mensen rondom ons zijn heel bedrijvig met het verzorgen van hun nakomelingen. Zonder LUCA, Last Universal Common Ancestor, of de laatste universele gemeenschappelijke voorouder van alle huidige organismen, waren er nooit mensen geweest. LUCA is voor velen een onbekende, maar ik wil er graag even over uitweiden omdat ik vind dat de afkomst van de mens heel belangrijk is.
Christos Ouzounis stelde LUCA al in 1996 op een bijeenkomst van de ‘Fondation des Treilles’ voor, maar het heeft twintig jaar geduurd voordat ik er kennis mee kon maken tijdens een uitzending op National Geographic Channel. De makers van documentaires weten maar al te goed dat acteurs die hun show presenteren kijkers aantrekken. De stem van Morgan Freeman heeft me altijd al gefascineerd en ik bleef dus bij het zappen even hangen. Morgan legde gedreven uit dat al het leven op aarde een genetische code heeft die naar een gezamenlijke voorouder verwijst. LUCA is niet de eerste levensvorm, ook niet de primitiefste, het is de enige levensvorm die zo’n 3 tot 4 miljard jaar geleden de zeeën op aarde bevolkte en er overleefde. De toenmalige oerzee zou je kunnen zien als één immens groot levend organisme.
Natuurlijk zijn de Luca’s van toen uitgestorven. Onze laatste cellulaire voorouder werd belaagd door virussen en gaf de fakkel door aan zijn afstammelingen. En de geëvolueerde versies van de oervirussen teisteren ons, moderne Luca’s, nog steeds. Ze duiken uit het niets op, vallen zoveel mogelijk aan en nemen mensenlevens. Ze zijn niet uit te roeien. Nu het zikavirus zich verspreid vragen velen zich af wanneer de wetenschappers eindelijk alle ziektes zullen bannen, maar ze vergeten dat overbevolking ook zo zijn nadelen heeft.
Ook de computerwereld moet afrekenen met steeds weer nieuwe virussen. Het had allemaal veel eenvoudiger kunnen zijn, maar de complexiteit van de mediawereld vergroot almaar en malafide mensen blijven manieren vinden om uit alles geld te slaan waardoor ze de basisstructuur van de mensheid nog meer onderuit halen. Zonder paswoorden zou de hele economie als een kaartenhuisje in elkaar stuiken. Anno 1984 schreef ik programma’s, compileerde ze tot executables, kopieerde applicatiebestanden op floppy’s, verspreidde ze naar alle kantoren van de bank en moest bij het hele proces geen enkele keer een paswoord ingeven. De enige beveiliging was een speciale plastic sleutel waarmee ik de computerzaal kon binnengaan.
Nu zit ik met een heleboel paswoorden: om mijn smartphone te kunnen gebruiken, om mijn mail te openen of internetwinkels binnen te gaan. Ik raakte helemaal het noorden kwijt toen ik mijn mailbox van het werk op mijn iPhone wilde consulteren, want allerlei security-apps vroegen naar paswoorden: om mijn toestel te kunnen gebruiken, om de simkaart te ontgrendelen, om me op het domein van mijn bedrijf in te loggen, en om een verbinding met de mailserver te maken. Samen met de uitbreiding van de sociale netwerken zijn gelukkig ook de helpdesks toegenomen en hun medewerkers staan natuurlijk te popelen om betalende gebruikers verder te helpen.
Toen ik me de antwoorden van de beveiligingsvragen voor mijn Apple-id niet meer kon herinneren, moest ik contact opnemen met de helpdesk van Apple. Zij doen het altijd anders, dus ik belde niet. Nee, ik maakte via de computer een afspraak en liet me bellen op de dag en het uur dat ik had uitgekozen. En inderdaad, op het afgesproken tijdstip werd er gebeld, maar het had heel wat voeten in de aarde om een goede verbinding tot stand te brengen. Uiteindelijk kreeg ik een vriendelijke man aan de lijn, een die duidelijk van Nederlandse afkomst was en onmiddellijk doorhad dat ik een Belg was. Meermaals liet hij mij weten dat ik niet ongerust hoefde te zijn. Hij zou het probleem oplossen, en anders haalde hij er wel hulp bij. Van de Schepper of zo? Och god, op die momenten denk ik: was ik nog maar LUCA.

2015: één rotte appel in de mande maakt al het gave ooft te schande.


Foto Op het kerkhof van Hasselt hielp ik mijn vriendin naar de grafzerk van een dierbare overledene zoeken. We wisten enkel dat hij rond de eeuwwisseling was gestorven. Terwijl mijn vriendin de ene rij voor haar rekening nam, controleerde ik de namen van de andere rij, enzovoort. Het kerkhof van Hasselt is groot en de graven zijn niet systematisch opgesteld, dat betekende dat we de zoektocht na een halfuur moesten staken. De man was ooit spoorloos verdwenen, en nu ook zijn zerk. Toen bedacht ik dat de mensen die rondom begraven lagen ook zomaar van het gezicht van de aarde waren gevaagd. Hoeveel mensen zijn er ooit gestorven? En waarom leefden zij?
Voor mijn 54ste verjaardag in 2014 kocht mijn broer de heruitgave van een klassieker: Broers, geschreven door Bernice Rubens, een Litouws-joodse schrijfster, en uitgegeven in 1983. Ik legde het lijvige geschrift weg in de mening dat het een boek als een ander was. Als je weet dat ik in juli jarig ben, kun je met reden zeggen dat het vrij lang duurde eer ik het in december weer opnam. Het was me al snel duidelijk dat het niet zomaar een verhaal was. Ik vond het groots, nog voor ik halfweg in het boek een lovende recensie erover op het internet las.
Ik lees normaal politieromans of thrillers, maar dit verhaal speelt volledig buiten mijn belevingswereld af. Broers vertelt over 4 generaties joden in de negentiende en de twintigste eeuw, van het Odessa ten tijde van de tsaar, over de Engelse mijnwerkersproblemen, tot de Duitse concentratiekampen en de Russische ziekenhuizen voor dissidenten. Mijn broer is slechts 13 maanden jonger dan ik en we zien de wereld rondom ons min of meer hetzelfde. Dat kun je niet van de broers in het boek zeggen, want zij hebben het moeilijk bij het kiezen tussen zich voor jood durven uitgeven of het verdringen.
Misschien wilde mijn broer met zijn gift enkel refereren naar de sterke band die er tussen twee broers kan zijn, maar ook voor mensen die geen broers of zusters hebben zal het boek een openbaring zijn, zeker als niet-jood. Ik kan mijn broederschap nauwelijks vergelijken met de broers in het boek omdat mijn broer en ik in een tijd leven waarin ideologieën minder uitgesproken hun stempel op de mensheid drukken. De tirannen maken plaats voor terroristen, want nog steeds leiden verschillen in religie en ras tot aanslagen.
Mijn ouders hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt. Zoiets tekent een mens, vanwege traumatische gebeurtenissen zoals bombardementen en gesneuvelde familieleden. Mijn broer en ik zijn nauwelijks in aanraking gekomen met onderdrukking door leger of dictators, maar we schrijven er wel over; mijn broer via gedichten en ik via geschriften. We denken erover na, we houden de vinger aan de pols. Wij doen dat gratis maar journalisten over heel de wereld verdienen er hun brood mee.
Begin januari kwam de terreur akelig dichtbij toen twee extremisten zich in een bos in Noord-Frankrijk verschansten nadat ze in Parijs twaalf mensen in koelen bloede hadden gedood, waaronder journalisten van het Franse satirische weekblad Charlie Hebdo. Het blijft voor mij een ver-van-mijn-bedshow omdat ik ruimdenkend ben, en als iets me niet aanstaat krijg ik me niet zover om mijn stem te laten horen, of ervoor op straat te gaan en te betogen, stil of met herrie. Liefst kruip ik in de pen. Zo kan ik beter overleven, en dat is nu net de boodschap die de broers in het boek van Bernice Rubens elkaar generatie na generatie doorgeven. Maar overleven betekent zwijgen, ook al wil je het uitschreeuwen om een einde te stellen aan allerlei malafide praktijken.
In Broers komen onderwerpen ter sprake waarvan je zou zeggen: dat kan niet, dat bestaat niet. Bernice vertelt over het vermoorden van mensen in het concentratiekamp van Buchenwald. De diensdoende arts vraagt een gevangene tijdens een zogenaamd medisch onderzoek tegen een muur te gaan staan om diens lengte te kunnen meten. Daarvoor moet het slachtoffer naargelang zijn grootte op een van de drie trapjes gaan staan. Op die manier krijgt iemand achter de muur de kans om de gevangene door een gat net ter hoogte van de slaap een kogel door het hoofd te jagen. En wat denk je over een van de manieren waarmee de Russische staat haar dissidenten probeerde klein te krijgen? Bernice noemt het de oprol. Op het internet heb ik er niets van teruggevonden, maar ik kan me niet voorstellen dat de schrijfster dit heeft verzonnen. Ze omwikkelen het slachtoffer met een harnas van natte repen canvas die bij het opdrogen krimpen, wat natuurlijk een heel benauwd gevoel geeft. Ze verlossen hem pas uit de knelling wanneer zijn polsslag dreigt weg te vallen. Die procedure herhalen ze elke dag opnieuw, een week lang. Het kan iemand psychisch breken. Normaal gebeuren er zo’n dingen niet, maar wat is normaal? Soms kan de taal zo bedrieglijk zijn, schrijft Bernice Rubens, dan kun je enkel kiezen voor de stilte. Onderschat de reikwijdte van haar woorden niet. Mijn woorden wil ik echter minimaliseren.
Mijn broer weigerde soldaat te spelen en ging als gewetensbezwaarde aan de slag bij Amnesty International. Hij maakte er kennis met wereldwijde verdrukking vroeger en nu. Het was zijn manier om te overleven. Het leger wilde mij niet omdat ik te zwakke longetjes had; toen was het nog een verplichte dienst. Als ik had moeten gaan, had ik me wellicht niet verzet. Het is altijd de vraag hoever je je laat domineren door staat en kerk. In een democratie kies je je vertegenwoordigers. Je gaat ervan uit dat de regels die zij opstellen voor heel het volk een goede zaak zijn, maar er valt altijd wel een deel uit de boot. Er zullen altijd lieden zijn die de gevestigde orde willen ondermijnen. Voor het avontuur of voor hun ideaal. Pas als alle mensen die in een bepaalde cultuur zijn opgegroeid, zich kunnen inleven in de cultuur en geschiedenis van een ander zal er harmonie onder de volkeren van deze wereld heersen. Door in West-Europa te ‘gebeuren’, ben ik met mijn gat in de boter gevallen. En ouders die goed opvoeden, die heeft niet iedereen. Ik hoop dat er altijd iemand zal zijn die u van de dwalingen uwens weegs terugbrengt.

2014: Geniet van de radiostilte


Foto Sint-Valentijn heb ik vorig jaar al besproken. Voor de rest heeft februari aan feestdagen niet veel te bieden. En toch is het een opmerkelijke maand want hij is de enige die slechts 28 of 29 dagen telt. Hoe is dat zo gekomen?
Niemand minder dan Augustus (hooggeachte) Julius Caesar is daar verantwoordelijk voor. Het hele probleem van het aantal dagen in een maand zit verborgen in het feit dat er geen enkel verband is tussen de aardomwenteling per dag en de aardomwenteling rond de zon per jaar; of het tropische jaar. Julius nam twaalf maanden van dertig dagen en gaf vijf maanden een extra dag. Omdat een jaar een kwart dag langer dan 365 dagen duurt, nam hij een dag van februari af. Op de koop toe eigende hij zich nog een dag van februari toe om ‘zijn’ maanden juli en augustus 31 dagen lang te maken. Februari telt daarom dus 28 dagen. Maar om de vier jaar is februari 29 dagen lang, waarmee 4 kwartdagen 1 schrikkeldag vol maken. Nu is een jaar niet precies 365 dagen en 6 uren lang maar 365 dagen, 5 uren, 48 minuten en bijna 46 seconden. Om die reden zijn alleen eeuwjaren deelbaar door 400 een schrikkeljaar. Op de koop toe is er om de 128 jaar geen schrikkeljaar. En dan nog klopt de rekening niet. Correcties blijven nodig omdat het zonnejaar varieert door de precessie van de aardas en de afnemende omwentelingssnelheid van de aarde door de getijdenwerking. Vandaar dat de tijdingenieurs hun atoomklokken regelmatig moeten bijstellen met een schrikkelseconde.
Wat wil ik met deze gedachtegang bewijzen? Dat de tijd niet bestaat en dat we hem dus zelf uitvinden. Nu hem nog invullen en we komen automatisch achter de zin van het leven. En wat is die zin? Dat we hem doodeenvoudig van generatie op generatie moeten doorgeven. Alleen heb ik de indruk dat de moderne mens die levensboodschap vergeten is. Zijn smartphone slorpt zijn volledige aandacht op. Het leven zoals het vijftien jaar geleden nog mogelijk was, is op weinig plekken op aarde nog te beleven. Amerikanen die gevoelig zijn voor elektromagnetische straling vluchten naar Green Bank, West Virginia. Ze vestigen zich in de Radio Quiet Zone van een radiotelescoop die zwakke straling uit het heelal opvangt en voelen zich er stukken beter. Zo ver wil ik niet gaan, maar ik trek me wel meer en meer terug in mijn huis om de kakofonie te ontlopen. Ik had al eerder wifi-ontvangst van buren, maar nu ik zelf wifi heb lijk ik ineens slechter te slapen. Ofwel heeft mijn vriendin er last van en houdt haar gewroet mij uit mijn slaap; op de koop toe is haar gsm haar wekker. In huis laat ik mijn smartphone zo ver mogelijk van me af liggen, ook vanwege het helse kabaal dat hij maakt als iemand belt of een alarm afgaat. Oké, dat heb ik zo ingesteld omdat ik niet meer zo goed hoor.
Wat wil ik met deze gedachtegang bewijzen? Dat al die trillende toestanden onzichtbaar zijn, maar dat ze wel bestaan. Voor een buitenaardse ruimteonderzoeker moet de aarde nogal Radio Ga Ga zijn. Wij zijn voor hem het bewijs dat het heelal niet uitdijt, maar dat de tijd vertraagt tot hij stilstaat.

2013: Heel je liefdespijn met Valentijn


Foto Eerst maak je jezelf wijs dat je haar graag ziet, en toevallig doet zij hetzelfde op dat eigenste moment. Je genen geven hun onherroepelijke instructies door aan je hormonen en het liefdesritueel kan beginnen. Je denkt dat je een vrije wil hebt, maar het zijn de genen die je sturen.
Was het de bedoeling om te evolueren naar de moderne mensen die we nu zijn? Ofwel we zijn nog te dom om door en door menselijk te zijn, ofwel we zijn te slim en steken de Schepper naar de kroon, want wij kunnen zelf wel een halt toeroepen aan de wroetende wil van de genen. Zij hebben het niet langer voor het zeggen in onze poging de wereld te behoeden voor overbevolking. We beleven liever de lust en het genot bij het verwekken van kinderen dan ze daadwerkelijk scheppen, hoewel baby’s nog steeds vreselijk ‘in’ zijn.
Alles wijst erop dat we de aarde ooit zullen verlaten om uit te groeien tot een heelalmens, een ras van uitverkoren supermannen en -vrouwen die de weg banen voor de eenvoudigere soort, een die meer plaats nodig heeft om zich voort te planten. Dat zal nodig zijn, ondanks de oorlogszuchtigheid waarmee we de wereldbevolking decimeren, ondanks de hongersnoden en natuurrampen die over onze heetgebakerde hoofden razen.
Maar zover is het nog niet. We krijgen steun van de heiligen die ons verdriet zullen verlichten. De armere mensen in de onderontwikkelde landen hebben gegarandeerd hun eigen martelarenbijstand en ik vermoed dat ze nog nooit van Sinterklaas hebben gehoord, laat staan van Valentijn. De laatste is als martelaar gestorven tijdens de christenenvervolging in de derde eeuw na Christus, meer bepaald op 14 februari, de dag waarop hij zou onthoofd zijn. In de beschaafde delen van de wereld aanbidden katholieken deze priester of bisschop al meer dan 1500 jaar.
De verhalen en legenden die de ronde over dit vrome heerschap doen, zijn me te vaag om ze door te vertellen, maar ik hoop dat er een kern van waarheid in zit. Het lijkt erop dat paus Gelasius in de vijfde eeuw na Christus met de introductie van Sint-Valentijn Kerstmis en Pasen wilde overbruggen, tenminste als je je niet devoot genoeg voelt om Maria-lichtmis op 2 februari te vieren, veertig dagen na de geboorte van Jezus.
Martelaar of niet, Sint-Valentijn heeft een vast plekje in het heiligenboek gekregen en zal voor eeuwig verliefden inspireren te doen wat de passie hen inspreekt. Liefde onderscheidt de mens van de andere dieren. Het zou de grootste problemen uit de wereld helpen als we allemaal verliefd op elkaar waren. Wijselijk houden we het echter bij één geliefde voor het leven, de ware waarmee we trouwen, of twee, waarmee we samenwonen, of meer liefjes naargelang ons liefdesleven zijn tol eist.
Misschien ben je al dikwijls verliefd geweest maar vonden je liefjes altijd wel een goede reden om een andere vriend te kiezen. Ook ik heb die ervaring. Een relatie kan enkel bevredigend zijn als de liefde wederzijds is. Aan platonische liefdes heb ik niet veel, enkel het idee van een geestelijke hartstocht voor de mooiste creatie van alles: de vrouw, want ik ben een man. Omgekeerd is het beeld minder spectaculair: de vrouw die naar de ideale man opkijkt. Om vrouwen aan te trekken, moeten mannen op een baby lijken. Ook dat zit vastgebakken in onze genen: een ouder zal beter voor zijn kind zorgen omdat het mooi is. Dus, ik zeg het voor eens en altijd: lelijke baby’s ‘gebeuren’ niet.
Mijn vriendin en ik hebben besloten geen kinderen op de wereld te zetten. Onze aandacht gaat honderd procent naar elkaar uit en we zijn twee handen op een buik. De vrijheid die we hebben maakt ons niet overgelukkig, soms voelen we ons zelfs triest. Er zijn genoeg situaties waarin duidelijk blijkt hoeveel rijker het leven van een vader en moeder kan zijn. Als jij een ouder bent, hoef ik dat niet eens uit te leggen.
Mijn vriendin vindt me wel een lief ventje, maar ze heeft liever een man met ballen. Mijn vrouwelijke trekjes zal ik nooit meer kwijt raken, hoewel ik me helemaal hetero voel. In een wereld vol openheid over de geslachtelijkheid mag ik geen afkeer hebben voor homofielen. De natuur zit ongelooflijk goed in elkaar, maar er sluipen foutjes in het ontwerp. Er is geen specifiek bouwplan van de mens en de mutaties in de genen zullen onze evolutie bepalen, dan is de baan eindelijk vrij voor meer mensheid. Ondertussen zal elk menselijk wezen de roep van het liefdesgen beantwoorden en expressie geven aan zijn zinderende zwaartepunt.
Iedereen moet zijn persoonlijkheid als het belangrijkste beschouwen. Ook in mijn relatie met mijn vriendin zullen daardoor ruzies onvermijdelijk zijn. Maar ze zullen geen breuk veroorzaken omdat ik in haar ogen de meest symmetrische, de knapste, de slimste, de geurigste en de rijkste man van de wereld blijf. En om ons verhaal nog wat fantastischer te maken: zij lijkt verdomd veel op die-gene die ik wil zijn. Wees dus voortdurend verwonderd over het bonte leven op aarde. Plant je voort, maar met mate.
En dan heb ik in dit leesstuk van bijna 1000 woorden niet één keer de woorden ‘seks' en 'God’ gebruikt. Godverdomme.

°


Terug naar boven

Gezicht van februari 2017

Foto

Vliegen, duiken, vallen en weer opstaan.

Gedicht van februari 2017

Dar


Zit niet achter tralies,
beweeg in vier graden,
vlieg astronomisch snel
op honingachtige substanties.

Weersta nutteloos vertier,
in een doolhof van raten.
brom me van hier naar daar
als een haastige pizzakoerier.

Neem waar als satelliet,
leef kort met veel seks,
dans links en rechts
en draai pierewiet.

Gezicht van februari 2016

Foto

Voor één keer geen commentaar.

Gedicht van februari 2016

Beeld Spraak


Wat
ik hoor
in jouw
stem
maakt
mij
ad rem.

Wat
ik zie
in jouw
gezicht
bezielt
dit gedicht.

Gezicht van februari 2015

Foto

Goedgemutste broers.

Gedicht van februari 2015

Roer broer


Laat je inspireren
door wat je drinkt,
ook de geur van het eten
moge je bespelen.

Vind genoegen in
wat je ziet en hoort,
ook in wat je voelt
niet te vergeten.

Tuur in de verte
en beluister de ruis,
ook al heb je heimwee,
doe de rondedans mee.

Zoek in de eenzaamheid
naar antwoorden,
ook op de vragen
van anderen.

Gezicht van februari 2014

Foto

Beroemde broers.

Gedicht van februari 2014

Gestoord


Zijn gezicht morft
naar een verlaten planeet,
het toevluchtsoord voor
de koning van de moonwalk.

Ons geschreeuw weerklinkt
als radiogolven tussen zonnestelsels.
Onze gebeden worden niet verhoord
terwijl we werken voor de koning van Spanje.

Onze wereld moet kapot
om er een nieuwe bovenop te bouwen.
Geplet zijn we in de knuisten van tijd,
koning van de vergankelijkheid.

Gezichtje van februari 2013

Foto

De liefde is droen.

Gedicht van februari 2013

Even Eden


Liefde is haar de zon laten spelen,
hem rondom verdragen,
elkaar aanraken
en dan tijdelijk bevriezen.

Trouwen is op een zwak moment
samen hete lucht in stoom veranderen,
elkaar iets beloven
en daar niets voor terugvragen.

Leven is naar elkaar luisteren,
zich afvragen hoe het zou zijn
een mens op de wereld te zetten,
zo 's werelds hoop voortplantend.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 13/07/2017 13:00


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)