B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van maart

2017: Interval


Foto Wat kan ik nog meer aan de kaak stellen? Het lijkt erop dat ik na 5 jaar bloggen alle belangrijke onderwerpen heb gehad, maar ik ben Werner Herzog niet, want die heeft altijd nog wel iets in petto. Hij maakte in 2009 de fictiefilm Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans, waarin een drugs- en gokverslaafde politie-inspecteur een vijfvoudige moord moet oplossen, toevallig met mijn favoriete filmacteur in de hoofdrol: Nicholas Cage.
In tegenstelling tot de meeste regisseurs houdt Werner Herzog (74) zich ook bezig met het maken van documentaires. Als Duitser slaagt hij erin met zijn opmerkelijke Engelse stemval mijn aandacht vast te pakken en ze niet meer los te laten. Ik had het in een van mijn vorige gedachten al over zijn film Cave of Forgotten Dreams uit 2010, waarin hij de moderne mens tracht in contact te brengen met zijn kunstminnende voorouders en hun grotschilderingen. En al zappend kom ik in 2017 opnieuw met een filmproject van hem in aanraking: Lo and behold uit 2016. De titel verwijst naar het gezegde Look and See, bedoeld om verrassing uit te drukken. En dat is nu net mijn eerste reactie op de evolutie van het internet: hoe ongelooflijk is het dat een universiteitennetwerk uitgroeit tot wereldwijd web?
Een beetje geschiedenis is hier wel op zijn plaats. In 1957 bracht de lancering van Spoetnik aan het licht dat de USSR de technologie bezat om ruimtetuigen te lanceren. Om te vermijden dat ze achterop raakten besloten de Amerikanen een netwerk tussen onderzoekscentra op te zetten om samen defensieve oplossingen te bedenken. In 1969 kreeg een team van de Universiteit van Californië in Los Angeles het klaar om hun computer te verbinden met eentje van de Stanford-universiteit in Palo Alto. In 1974 gebruikten Bob Kahn en Vinton Cerf voor het eerst de term internet. Zij vonden ook een nieuw netwerkprotocol uit dat in 1983 werd geïmplementeerd in het arpanet: TCP/IP; het systeem wordt nog steeds gebruikt om computers van elkaar te kunnen onderscheiden. En in 1991 bedacht de Belg Robert Cailliau, samen met Tim Berners-Lee, enkele standaarden en deelde zijn software met de overige internetgebruikers. Iedereen begon hypertextdocumenten (html) via het transportprotocol http te sturen en het wereld wijde web van sites was geboren. In 2012 heb ik met info die ik op het internet vond mijn eigen site gemaakt en ik ben daar erg trots op.
Werner Herzog is alles behalve een internetgebruiker. Naar eigen zeggen mailt hij af en toe en is hij niet geïnteresseerd in de dingen die je met een smartphone kunt doen behalve bellen. Voor hem is het internet niet te overzien en gedraagt het zich onvoorspelbaar. Ik zou er niet aan durven te beginnen om het net en zijn neveneffecten in kaart te brengen. Maar Herzog slaagt daar wonderwel in.
Hij interviewt pioniers en mensen die nog steeds iets te betekenen hebben in de internetwereld. Zijn vragen verleiden hen tot uitspraken die voor de doorsneekijker misschien niet onmiddellijk te begrijpen zijn, maar ze geven je toch de indruk dat superintelligente wetenschappers voortdurend bezig zijn met oplossingen voor wereldproblemen te bedenken. Je zou er positief over moeten zijn. Veel onderzoekers richten zich echter op het maken van een androïde en vergeten dat het niet nodig is om robots op mensen te laten lijken, of ze moeten dienen als soldaten die niet gekwetst kunnen raken. Omdat robots veel sneller iets aanleren, lijkt het me logisch dat ze zich concentreren op taken die voor mensen breinbrekers zijn, of saai. Maar veel argumenten lichten de donkere kant van het internet zodanig op dat ik niet anders kan besluiten dan dat het internet een onzichtbare robot is die niet weet wat goed en kwaad is en alleen de logica erachter tracht bloot te stellen door snellere verbindingen te zoeken.
Het internet is heel vanzelfsprekend geworden, zelfs voor iemand die de opgang ervan heeft meegemaakt zoals ik. Maar ik krijg schrik als ik de geïnterviewden allerlei doemscenario’s hoor bedenken. De zon spat een immense protuberans in onze richting en al het internetverkeer ligt uit. Wat dan? Er gaan gegarandeerd belangrijke toestellen stuk die we niet meer kunnen repareren, waardoor de hoop op redding vervliegt. Onze moderne samenleving stort in en we zullen het op een simpelere manier moeten doen.
Het internet heeft de wereld heel erg veranderd. Het zal in de toekomst nog minder beheersbaar zijn en dus is het aan mij als internetgebruiker om mijn filters samen te stellen zodat ik uit de zee van wijsheden en onwaarheden mijn eigen verhaal kan destilleren. En daar heb ik mijn handen vol aan.

2016: Naar de hel en terug


Foto Heb je soms ook dat ergernis je goede humeur zodanig doet omslaan dat niets je nog kan opvrolijken? Bijvoorbeeld wanneer je met je eega in een bos gaat wandelen of een stad bezoekt. Tijdens het fietsen overkomt het me ook, zelfs in de auto ben ik er niet veilig voor. Weet je niet wat ik bedoel? Denk eens goed na. Je gaat op het internet na waar je de auto het beste kunt parkeren, of de winkels wel open zijn, en of er plaatsen zijn ‘die het waard zijn te bezien’. Je zoekt op Google maps de kortste weg ernaartoe maar vergeet dat het gps-systeem in je auto een heel ander algoritme volgt dan de programmeurs op het internet bezigen. Ik bedoel dus die godverdommesse bewegwijzering.
Ik kan me voorstellen dat ik niet de enige ben die door wegwerkzaamheden in een omleiding terechtkomt. Of ik nu de weg ken of niet, ik heb altijd de neiging mijn gps-begeleidster te geloven. Ik volg haar zoetgevooisde instructies klakkeloos en beland soms zonder enige waarschuwing in een moeras dat me de moed in de schoenen doet zinken.
Goed, we zijn zonder noemenswaardige schermutselingen aangekomen en gaan op zoek naar informatie. Neem nu de wandeling Hei- en Meibos in Zutendaal. Meestal maak ik een foto van het informatiebord met de mogelijke routes erop, maar stel je voor dat ik dat nu vergeet. Het donkere bos belooft niet veel goeds. We dragen onze stevige wandelschoenen, maar daar begin je op modderige paden niets mee. Sommige plakkaatjes aan de paaltjes zijn verschoten van de zon zodat de pijltjes en de routekleuren niet meer goed zichtbaar zijn. En dan slaat het noodlot toe. Aan een kruispunt zijn er werken aan de gang en het plakkaatje van onze route ontbreekt op de volgende wegwijzer. We vragen ons af wie hier de verantwoordelijke instantie is. Bij een volgende splitsing wordt onze route weer aangegeven, maar de paal staat provisoir tegen een boom geleund. De maat is vol en we keren ons resoluut om. Het lukt me onze auto te bereiken met de plaatsbepaling op mijn nieuwe smartphone.
Enkele dagen later laten we ons door een drukke stad opslorpen in de hoop dat ze ons niet zal uitspugen. Maar van de bewegwijzering in Verviers raken we helemaal van de kaart. Meestal vinden we parkeergelegenheid in een dure ondergrondse garage, maar in deze stad hoef je van zaterdagmiddag tot middernacht niet te betalen, wellicht om argeloze bezoekers zoals wij te lokken. Ik kijk ernaar uit om er gratis een brochure voor de fonteinwandeling op de kop te kunnen tikken, want het downloaden ervan is niet gelukt. Volg de gids, roep ik moedig.
Verviers is de stad van het water, de Vesder stroomt er als een wilde bergrivier voorbij. We wandelen in de richting van de kerk in de hoop erachter een VVV-kantoor te lokaliseren, maar dat is nergens te bespeuren. De aankoop van een bloesje of broek kan ons misschien danig opmonteren, maar de aanblik van lege straten en winkels draagt niet bij tot een leuke stadswandeling. Ook het Parc de l’Harmonie kan ons niet bekoren. Nadat we een informatiebord hebben geraadpleegd, lopen we met volle verwachting naar het culturele centrum van Verviers.
Wanneer we in een deel van de stad terechtkomen waar we ons niet meer op ons gemak voelen besluiten we huiswaarts te keren. Ik weet bijna zeker dat het niet aan mijn inwendige kompas ligt, dus moeten het de borden zijn geweest die ons hebben misleid. Onderweg naar onze auto passeren we een chique patisserie. Voor elf euro kopen we er gebakjes die we, als we snel naar huis gaan, tijdens het vieruurtje kunnen opeten. Ik mag harder rijden dan anders. Thuis bedenk ik dat we geen enkele fontein hebben gezien, en dat water in de winter bevriest.
De Romeinen deden het met mijlpalen. In de Middeleeuwen maakten ze wellicht wegwijzers van hout en niet van steen. In de Nieuwe Tijd zochten ze hun weg met behulp van landkaarten. Sinds de uitvinding van de fiets en de auto staat de moderne wereld vol wegwijzers. Al onze aandacht gaat nu uit naar reclameborden die ons nadrukkelijk wijzen op de uitkomst van onze ultieme dromen. Welkom in het land van kalebassen, waar de leugens op de bomen wassen.

2015: Over en uit


Foto Mijn leeftijd is gelimiteerd. Verschillende factoren bepalen hou oud ik zal worden. Van een ziekte kan ik genezen, maar ze kan ook fataal zijn. Een neef van mij diende in het leger en was een blauwhelm. Ik heb hem voor het laatst gezien op de begrafenis van een oom begin 2014. Vanwege het vele sporten om voor zijn legerfunctie in conditie te blijven, waren zijn heupen voortijdig versleten geraakt en moest hij eraan geopereerd worden. Tijdens het voorbereidende onderzoek stelde de dokter een hardnekkige vorm van kanker vast. Wie weet is hij tijdens zijn legerdienst in aanraking gekomen met kankerverwekkende stoffen. Hij zou niet de enige zijn.
Via zijn moeder en ma bleef ik op de hoogte over zijn toestand, maar ik hoopte natuurlijk met de moeders mee dat hij zou genezen. Eind 2014 kreeg hij van de dokters te horen dat de chemotherapie niet aansloeg. Het onheil dat boven zijn hoofd hing werd niet meer verbloemd. Ofwel wist hij echt niet dat hij zou sterven en dat betekent dat hij nog hoop had om erbovenop te komen, ofwel liet hij zijn medemensen in die mening om zichzelf sterk te kunnen houden. In december 2014 is hij met de vrouw waarmee hij al 12 jaar samenwoonde getrouwd. Voor mij was het moeilijk om me in zijn plaats te stellen en te voelen hoe het is om het leven langzaam los te moeten laten. Maar de dood hoort er nu eenmaal bij en niemand komt eronderuit. Alleen is het jammer dat hij zo vroeg de handdoek in de ring heeft moeten werpen.
De enige wens die ik wilde uitspreken was dat hij bij het beschouwen van zijn leven uit de mooie momenten moed zou kunnen scheppen om de stap naar gene zijde te zetten, dat hij rust mocht putten uit de mensen die hem omringden en steunden. Mijn wens kwam echter te laat. Op 26 februari 2015, twee dagen voor zijn zesenvijftigste verjaardag, is hij heengegaan. 2015, het jaar waarin hij als soldaat de pensioengerechtigde leeftijd zou bereiken.
Het ergste wat een ouder kan overkomen is dat zijn kind eerst sterft. Volgens ma voelde de moeder van mijn neef zich ineens leeg. Voor haar ogen zag ze haar wereld instorten. Dat heeft me doen inzien wat nu het erge van de zaak is, en dat is dat een ouder bij de dood van zijn kind plots merkt dat zijn inspanningen volledig vergeefs zijn geweest. Gelukkig heeft mijn neef voor nakomelingen gezorgd en is zijn inbreng om het leven een succesverhaal te laten blijven niet nihil.
Ik heb geen kinderen en voel me nutteloos, maar gelukkig geeft mijn vriendin nog zin aan mijn leven. Ik mag nog van geluk spreken met mijn sporadische heuppijn sinds ik in 1999 met mijn achterwerk op de harde ondergrond van een grot ben gevallen. Behalve dat mijn longen me van kindsbeen af zorgen baren, mankeer ik niets ergs, maar niemand kan me zeggen hoelang ik nog in goede gezondheid zal leven. Mentaal zit ik goed, maar lichamelijk ben ik wankel. En ma hoopt nu nog meer dat de Heer haar eerder naar het rijk der hemelen roept om samen met pa in een papieren bootje op de melkweg te varen.

Ronny Vanderlinden 28/02/1959 - 26/02/2015

2014: De vinkenslag van Tartt


Foto Donna Tartt gaf 3 boeken uit in een tijdspanne van 22 jaar. De eerste twee – De Verborgen Geschiedenis (1992) en De Kleine Vriend (2002) – heb ik graag gelezen. Ik zie haar verhalen als beschrijvingen tussen het begin en het einde der tijden. Haar boeken hebben geen begin noch einde. En daar hou ik van. Haar manier van schrijven lijkt op ‘stream of consciousness’ en ik heb de neiging die narratieve stijl na te bootsen in mijn eigen verhalen. Ik probeer vanuit het gevoel te schrijven en verlies nu en dan de rode draad van de vertelling. Ik weid uit met een dik boek als gevolg. Ook Donna’s eerste 2 verhalen zijn dikke pillen (528 en 600 blz).
Haar derde boek is 927 bladzijden lang. De eerste tweehonderd bladzijden lazen geweldig vlot. Nu ben ik aanbeland in een mindere episode. De hoofdrolspeler, Theo Decker, beleeft met zijn vriend in Las Vegas allerlei dwaze avonturen, maar het schilderijtje dat onder zijn bed ligt is hij volledig vergeten. Nochtans lijkt alles in Het Puttertje (2013) rond een schilderijtje te draaien van een distelvink aan een touwtje, geschilderd door de Nederlander Carel Fabritius in 1654. In het boek maakt het een rondreis van museum tot museum doorheen de Verenigde Staten. En dat klopt ook nog met de werkelijkheid. Theo brengt samen met zijn moeder een bezoek aan een museum in New York dat het tentoonstelt, maar een bomontploffing doet het dak instorten. Zijn moeder overleeft de aanslag niet en op aanraden van een oude stervende man neemt Theo het schilderijtje onder zijn hoede.
Ik heb dat derde boek gekocht omdat ik het gevoel had dat ik het moest kopen. Het is jammer dat de bezoekers van mijn website dat niet hebben, maar soit. Mijn keuze is gemaakt en als ik een boek koop lees ik het ook, daarover mag Donna gerust zijn. Het doet me denken aan mijn eerste verhaal dat 340 bladzijden omvatte. Ik gaf het Drama als voorlopige titel en werkte er een jaar aan voor ik het aan een uitgever in Beverts voorlegde. Ze zagen er wel iets in, maar een bewerking was in elk geval nodig. Vergeten te schrappen, dat is de kritiek die Donna over Het Putterje heeft gekregen. Nu zullen haar eerste twee boeken wel vlot over de toonbank zijn gegaan, anders had ze zeer zeker geen mogelijkheid gezien om nog een boek uit te laten geven. Maar ik weet hoe het voelt. Als schrijver kan ik geen goede redacteur zijn omdat alles wat ik schrijf moet blijven. Omdat de verkoop van mijn boeken niet vlot verloopt, vraag ik me voortdurend af hoe ik het moet aanpakken. Als ik nu één titel goed verkocht kreeg, zou ik zoals Donna 11 jaar uitbesteden aan een verhaal dat menigeen zou fascineren, of niet. Sommige recensies benadrukken dat het dramatisch is als je na zoveel jaren noeste arbeid nog geen goed boek kunt afleveren. Maar Donna laat dat over zich heen gaan. Voor haar was het verhaal belangrijk genoeg om het te schrijven. Voor de uitgever is het boek verkopen het enige dat telt.
Als de rest van Het Puttertje tegenvalt kom ik erop terug, maar ik weet het zeker dat Donna me niet zal teleurstellen. Ondertussen sleep ik het 1,3 kg wegende boek mee en lees het in de trein op weg naar mijn werk en terug. Het zou handiger zijn geweest de gedownloade versie van het boek op mijn tablet te lezen, maar ik hou het liever ouderwets. In mijn leven heb ik honderden boeken gelezen en ik schrijf al bijna twintig jaar. Ik heb het gevoel dat ik veel tijd heb verspild aan iets wat zo flinterdun is als verzonnen vertelsels. Daarom speel ik in mijn 17de verhaal – Winterhutje – het hoofdpersonage en neem ik me voor niets dan de waarheid te vertellen. Eens zien of dat verkoopt.

2013: Geen nieuws, goed nieuws


Foto Nieuws? Ik sla de krant open op mijn pas geïnstalleerde Google-Chromebrowser die lekker snel werkt en lees de titels zoals ik soms doe in de papieren versie. Kim De Gelder: 'Ik zag geen toekomst meer voor de mensen in België. Ik dacht dat ze allemaal ongelukkig waren. De verstrenging van de wapenwet was de trigger.' Wie het interesseert, leze het. Trouwens, is ‘verstrenging’’ goed Nederlands?
Ik lees al jaren geen krant meer, kijk nauwelijks naar het tv-journaal en ben niet weetgierig naar de gang van zaken in de wereld. Op de dagen dat ik ga werken neem ik in de trein de gratis Metro ter hand en lees de titels zoals ik dat vandaag voor één keer op het internet doe: ‘Jennifer Lawrence gaat tegen de grond tijdens Oscars’, ‘Inbreker krijgt klappen van bewoner’, ‘Tiener parkeert auto in zwembad’, ‘Minderjarigen slaan homo-obers in elkaar’, ‘FBI-agenten geschorst voor het verzenden van naaktfoto's’, ‘Schoonzoon Delcroix sterft twee maanden voor huwelijk.’
Allemaal goed en wel, maar wat leert me dat? Ik geef toe dat ik even de foto’s heb bekeken die tonen hoe Heidi Klum halfnaakt naar de oscaruitreiking ging, maar dat is de voyeur in mij die af en toe boven komt. Ik ben een man en kijk graag naar een mooie vrouw, naakt of niet.
Als ik dus in de trein de Metro lees, kunnen enkel de artikels over nieuwigheden op het vlak van telecommunicatie en computers me verleiden. Voor de rest kan het me het allemaal gestolen worden: sport, rampen, oorlogen, het is niet aan mij besteed, het interesseert me niet. Ik lees liever verzonnen dingen. En wat leert me dat? zul je je afvragen.
Sinds jaar en dag verzinnen mensen verhalen over gebeurtenissen die anderen inspireren en misschien wel tot grootse dingen drijven. We willen weten hoe onze collega-aardbewoners het doen. Ik bedoel niet enkel de seks, nee, hoe ze leven. Maar wat voor de ene belangrijk is, hoeft dat voor de andere niet te zijn. Mensen kunnen zo verschillend zijn dat je je afvraagt of de genen een spelletje darts spelen zonder daar aanleg voor te hebben.
Neem nu mij bijvoorbeeld. Ik ben niet sociaal. Anderen noemen me asociaal, wereldvreemd en introvert, kortom: een eenzaat. Oké, ik ben graag alleen, maar ik voel me nooit eenzaam. Mijn brein spreekt me telkens weer in wat de mogelijkheden zijn en uit dat virtuele lijstje maak ik een keuze. Telkens vind ik bezigheden waarvan mijn buurman niet wakker ligt, en vice versa.
Dus als ik de krant open, weet ik het wel: mensen zijn wreed tegen elkaar. We slaan elkaar de kop in of vergiftigen andermans leven, tot daaraan toe, maar we misleiden elkaar zelfs als het om ons eten gaat. Ook vandaag staat het in de lichtkrant geschreven: ‘Ikea haalt gehaktballen uit rekken in 14 landen’ en ‘Paardenvlees in hamburgers van Aldi en Lidl.’ Bovendien is het bericht van Testaankoop over het paardenvlees in lasagne nog geen 2 weken oud.
Ik heb ooit in de Ikea van Hognoul Zweedse gehaktballetjes gegeten. Ik herinner me niet of ze me gesmaakt hebben, maar ik had mijn nichtje nog zo beloofd nooit ofte nimmer paardenvlees te eten. En nu dit. Wat is er verkeerd aan paardenvlees? zul je je afvragen. Wel, een paard heeft geen poten maar benen, het is een edel dier en dat mag dus niet opgegeten worden.
Niet alleen in paardenvlees zitten chemische stoffen die er eigenlijk niet horen, ook met het eten van ander vlees kun je ziektes oplopen die je de stuipen op het lijf jagen. Het is duidelijk dat we nogal wantrouwig moeten zijn over wat de vleesleveranciers ons voorschotelen.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik dat allemaal niet wil weten. Ik probeer me zo goed mogelijk te informeren over wat ik eet en drink door mijn omgeving in de gaten te houden, naar de raad van mijn vrienden en familieleden te luisteren, mijn buikje te bevoelen of het niet te dik wordt en het eten voor te proeven; ruiken helpt me nooit veel verder. Zo overleef ik de ergste aanvallen op mijn lijf al jaren. Mijn 5 zintuigen zijn helaas niet voldoende om me door het leven te loodsen. Daarom baseer ik me meer en meer op mijn zesde zintuig dat me op een ingenieuze manier op tijd en stond duidelijk maakt dat ik verkeerd bezig ben en hoe ik het rechte pad terug kan vinden.
Dus, laat je niet misleiden door de nieuwsberichten. Doe iets nieuw. Verras je medemens en zet hem aan tot navolging, in de hoop natuurlijk dat iedereen slim genoeg is om te weten wanneer zijn idool naast zijn schoenen begint te lopen. Wees zoveel mogelijk jezelf, gebruik je brein niet voor 10 procent maar voor 25 procent en relativeer meer. Schrijf je eigen verhaal. Maak jouw Nieuws. Van Eygens.

°


Terug naar boven

Gezicht van maart 2017

Foto

Zowaar, ons kaartenhuisje stuikt in elkaar.

Gedicht van maart 2017

Hoe vaak een gedicht het niet doet


Tweeduizend jaar geleden,
toen de wereld nog plat was
en mensen liepen in waterpas,
toen de tijd nog stil stond
en niemand dat erg vond,
toen geloofde ik nog in het kind,
een uitgang belovend uit dit labyrint.

Tweeduizend
jaren later,
ligt de M&M-wereld
aan de afgrondrand
en smelt zij
zienderogen
tot een lege armoehand.

Kan ik me troosten
met de ultieme hoop
dat de toekomstmensen
MM
zullen zien als de dood
van een oude martelaar,
over tweeduizend jaar?

Gezicht van maart 2016

Foto

In adds we trust.

Gedicht van maart 2016

Pleziertocht


Ik zie het als een muur.
Ervoor ben ik plezierig,
eenmaal erachter
en ik word oud en zuur.

Maak met je mondje
mijn wazige weg zuiver,
want jij ziet het helder,
zo klaar als een klontje.

Gezicht van maart 2015

Foto

Wees gerust, ook de lente komt er dit jaar weer aan.

Gedicht van maart 2015

Versterving


We zijn elkaar een beetje uit het oog
verloren
en weten van elkaar niet hoe wij de tijd
doden.

We herinneren ons zoveel en vragen ons af:
waarom?
en horen plots de wind tegen de bloem zeggen:
daarom.

Gezicht van maart 2014

Foto

Beter twee spotvogels op een bank dan één pechvogel die mankt.

Gedicht van maart 2014

Open op zon- en regendagen


Als na de droeve winterdagen
het zonneken lacht als een schavuit,
dan moet ik mijn vreugde voortvertellen
en word ik een vogelken dat fluit.

Als op een vroeglijken lentedag
zing ik het van de daken en kweel:
het zonneken staat weer op vandaag,
en straalt als een kostbaar juweel.

Gezicht van maart 2013

Foto

De nieuwe huiselijke-kringmode.

Gedicht van maart 2013

Winterprik


De wereld verstopt zich
onder een wit deken,
maar grote mensen houden van
stoepen schoonvegen.

Kinderen vechten
heuse sneeuwbaloorlogen uit,
de natuur wordt onrustig,
wil beginnen zogen.

Het ijs kraakt,
zet zich schrap,
ongeduldig
om te kabbelen.

Wachtend
op de eerste lentestralen
die de kristallen
uiteen laten vallen.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 13/07/2017 13:00


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)