B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van mei

2017: Dit heeft slot noch zin


Foto Mijn mede-aardbewoners leggen zich toe op een heleboel bezigheden. De ene doet liever handenarbeid, bijvoorbeeld een verver die met zijn stugge borstel een muur beschildert, de andere neemt de pen ter hand en schrijft. Zoals ik. Ik zal niet zeggen dat schrijven mijn passie is, maar het neemt toch een groot deel van mijn leven in beslag.
Ik wijd uit over de dingen des levens en hoe zij de zaken complexer maken dan ze eigenlijk zijn. Ik mag natuurlijk niet alles relativeren, want dan blijft er niets overeind. Individueel zijn er heel wat jobs en hobby’s die mensen in hun element brengen. Creativiteit is enorm belangrijk, want dat stuwt de mensheid vooruit en dan vallen de alledaagse prestaties van elkeen in het niet. Vroeger slaagden opmerkelijke genieën zoals Newton en Einstein erin hun stempel op de wereld te drukken. Nu krijgen wetenschappers zaken klaar die je niet voor mogelijk houdt. Bovendien slaan mensen ook de handen in elkaar om arme bevolkingen met hun liefdadigheidswerk op te krikken.
Ik schrijf al 22 jaar. Het resultaat is: 1 dichtbundel met 270 hekel-, treur- en kreupeldichten en 17 romans. Daarnaast schrijf ik nu al 5 jaar een maandelijkse blog op mijn eygen-boeken website. Ik voel me min of meer gedwongen al schrijvend heikele toestanden aan de kaak te stellen, maar het helend effect is minimaal. Die blogteksten heb ik verenigd in een 18de boek, autobiografisch dus, maar vanuit het oogpunt van een buitenaardse geschreven. De prestatie waar ik het meeste trots op ben? Dat elke bezoeker van de Provinciale Bibliotheek in Hasselt mijn boeken kan lenen. Alleen jammer dat ik ze niet aan de straatstenen kwijt kan. Uit het feit dat veel schrijvers hun boeken goed verkopen, leid ik af dat mensen nog lezen. En inderdaad, in de trein zitten nu meer reizigers op hun tablet of smartphone e-books te lezen dan een ouderwets boek. Maar ik verkies de papieren versie en dat zal nooit veranderen.
Ik heb net het 10de boek van Jo Claes uit: ‘Over elk vergeten heen’, een ingewikkeld verhaal over mensen die moorden uit winstbejag maar ook vanwege oude vetes. Ik begrijp de titel niet helemaal, maar ik denk dat Jo Claes wil verwijzen naar de overgeërfde haatgevoelens in familiekring. Ik ga niet zeggen dat familieruzies in oorlogen uitmonden, maar er zijn wel degelijk volkeren die niet kunnen vergeten wat hun voorouders is aangedaan. Ooit zal het kindje van mijn neefje zich afvragen hoe zijn overgrootvader heette. Nu was mijn vader een goedmoedig man en veel kwaads is er over hem niet te vertellen, maar mocht hij een jood zijn geweest, de telg van mijn broers zoon zou zeker nog boos kunnen worden op oude Jodenvervolgers zoals de opperhater waarvan ik hier zelfs de naam niet wil vernoemen.
Met hetgeen ik in mijn blog schrijf kan ik sommige lezers op de tenen trappen en dan is de bal aan het rollen. Gelukkig leest bijna niemand mijn teksten en zit de mensheid bij mij dus veilig. Ik ben ervan overtuigd dat mijn gekribbel over ditjes en datjes zinloos is. Alleen mijn zin voor taal blijft bestaan.

2016: Pour un flirt avec toi, je ferais n’importe quoi
(Jean-Michel Delpech +02/01/2016)


Foto In 1978 begon ik mijn studies Industrieel Ingenieur Elektronica aan de hogeschool van Hasselt. Er was toen geen hersencel in mijn hoofd die het mogelijk achtte dat we ooit draagbare telefoons overal in de wereld zouden gebruiken. In 1982 maakte de miniaturisering van elektronische circuits het Global System for Mobile communications mogelijk en sindsdien is dat het ultieme middel om met elkaar te bellen en te sms’en. Het systeem evolueerde naar grotere en snellere netwerken waardoor we nu met onze smartphones veel meer kunnen. Met de opgang van sociale media kon het niet uitblijven dat we de smartphone ook gingen gebruiken als stem naar de buitenwereld toe, met de gedachte in ons achterhoofd: ‘er zal altijd wel iemand mijn boodschap opvangen.’
Ik heb lang gewacht om een smartphone te kopen omdat mijn gsm jaren aan zijn enige echte doeleinde voldeed: bellen en sms’en. In 2011 kreeg ik als verjaardagscadeau een gsm die al voor smartphone kon doorgaan omdat het compacte toestelletje me het mogelijk maakte ook te fotograferen én mijn mailbox te beheren; alleen jammer van het trage internet en het niet zo gebruiksvriendelijke aanraakschermpje. In 2016 viel er plots een iPhone in mijn schoot, een waarlijk sinterklaasgeschenk. Ik bel er weinig mee, het is vooral mijn draagbare 3-in-1 mailbox en mijn oog op de wereld: een slimme camera.
Foto’s maken is een van mijn hobby’s en de smartphone helpt me uit de nood als ik mijn professionele toestel niet bij de hand heb. Het is ook een heel praktisch ding gebleken toen we ergens in de bossen van Zutendaal verloren dreigden te lopen, want met de virtuele landkaart in de hand kon ik mijn geparkeerde auto gemakkelijk weer traceren. Ik ben niet erg sociaal, nooit geweest, maar nu laat ik me al eens verleiden om via Snapchat een zotte selfie met bijbehorende tekst naar mijn nichtjes te sturen of via Whatsapp met mijn collega’s te dollen over de borstjes van onze nieuwe Poolse collega.
Al schrijvend durf ik meer te vertellen dan tijdens een gesprek, dat is ook zo via e-mail. En als lichaamstaal wegvalt, is de kans op misleiding veel groter. Te veel communicatie leidt tot misvattingen en kan relaties ondermijnen. Maar uit al die contacten groeien ook romances waardoor mensen zich veel beter gaan voelen, al is dat soms maar tijdelijk. Ik ben een affaire de coeur met een getrouwde vrouw niet uit de weg gegaan en ik woon nu al 10 jaar zalig met haar samen.
Het flirten zit in de mens ingebakken. Mannen gedragen zich lieflijk tegenover het vrouwelijke geslacht in de hoop hun zaad zo veel mogelijk te verspreiden. De vrouwen doen het wat minder opzichtig maar hun doel is hetzelfde. We weten hoe we in elkaar zitten en hoe moeilijk we de dierlijke aspecten uit ons bestaan kunnen weren. Maar hoe saai zal het leven zijn als we uiteindelijk alles onder controle hebben? Het is net alsof we aanvoelen dat we nooit helemaal beschaafd zullen worden.
Emoties primeren en doen ons in situaties terechtkomen die we helemaal niet hebben voorzien. En als we er dan middenin zitten, is het heel moeilijk om een gepaste oplossing te vinden. Natuurlijk mag ik de gevolgen niet bagatelliseren die uit relatieproblemen spruiten, zoals de gedupeerde kindjes, maar als je eronder lijdt, behelp jezelf dan door in de spiegel te kijken en je af te vragen: ‘wie ben ik, wat wil ik met mijn leven doen en met wie wil ik dat delen?’ Met een beetje geluk vind je daar wel antwoorden op en dan hoef je als mens van goede zeden die het rechte pad bewandelt, niet wakker te liggen van het feit dat iemand via je zaktelefoon je locatie kan achterhalen.
Ik kan de impact van de smartphone op de mens nauwelijks overzien. De wereld is erdoor dertig keer kleiner geworden dan dertig jaar geleden. Iedereen kan zich er een veel beter beeld van vormen, van het heil, de mazzel en het fortuin, maar ook van de armoe, het gedonder en de ellende. Die smartphones toch, ze dienen als triggers voor bommen maar ze laten ook de politie toe de schuilplaatsen van slechteriken te lokaliseren. Maar hoe helpt het ding ons verder in de evolutie van de homo sapiens? Zullen we onszelf overstijgen en smartmensen worden? Zullen we als slimmerds ook onze avontuurtjes met robots overleven?
Ik heb de roep van de liefde gevolgd en de nefaste gevolgen van mijn daden op een volwassen manier opgelost. Misschien overdrijf ik als ik zeg dat ik het leven zie als een scharrel van een kip, als een amourette met de natuur. Maar omdat we ons met ons grote brein toch niet beter kunnen gedragen dan de beesten lijkt het me heel logisch om van ons mensdom weer een dierenrijk te maken.

2015: Optimist tot in de kist


Foto Aan de rand van het kanaal, starend naar de schildering van Steve Stevaert die straatartiesten op de muur van de spoorwegbrug hebben aangebracht, ga ik na hoe het met de toekomst van de wereld zit. Passanten hebben lelies aan de voet van de brugsokkel gelegd. Ze bewijzen dat er wel degelijk mensen om zijn dood rouwen ook al gaven heel wat twitterberichten bij de bekendmaking van zijn zelfdoding duidelijk aan dat een deel van de bevolking blij was met zijn heengaan. Ik heb hem niet gekend, dus je zou zeggen dat ik dan niet kan oordelen, maar ik weet wel dat we zo onmenselijk niet mogen zijn.
De sociale media kan een pest zijn, maar ze kan ook de wereld openen voor mensen die uitdagingen zoeken. Je moet dan wel voorbereid zijn op mogelijke misleiding, want er is niets nieuws onder ze zon. Mensen blijven mensen en voor een beetje geld of faam doen ze alles, ook dingen die indruisen tegen het goed fatsoen. Er bestaat zelfs een programma (Catfish) waarin de presentatoren gedupeerden confronteren met hun misleiders. Onverwacht leiden ook de spelers de programmamakers om de tuin, al is het maar om een gratis ticket te bekomen waarmee ze naar hun langeafstandspenvriend of -vriendin kunnen vliegen.
Als ik andere tv-makers moet geloven ziet de toekomst van de aarde er rooskleurig uit ook al zal de bevolking naar 9 miljard zielen groeien in 2050. Er zal genoeg eten en plaats om te wonen zijn. Alle energie zullen we dan uit de zon halen. De opwarming van de aarde zullen we tegengaan door geen fossiele brandstoffen – die trouwens opraken – te gebruiken, als gevolg daarvan zullen de gletsjers niet meer smelten. Het enige wat misschien een probleem zal geven is de beschikbare hoeveelheid drinkbaar water. Waar meren opdrogen zullen er installaties moeten opgezet worden om de minieme waterdamp die er altijd in de lucht zit weer op te vangen. Een waar heksenwerk, maar de mens is inventief en hij zal voor elk probleem een gepaste oplossing vinden. Tot zover de voice-overpresentator.
Ik kan me voorstellen dat het internet mensen nog dichter bij elkaar zal brengen dan het al doet met videoconference en chatten. China en India zullen de westerse wereld bijbenen. Armen zullen rijker worden – wellicht rijken ook – en zich brommers en auto’s kunnen aanschaffen. Afrika heeft nog wat in te halen maar ook zij zullen uiteindelijk genoeg eten produceren met behulp van genetisch gemanipuleerde planten en dieren. Meer en meer mensen zullen reizen. Rassen zullen nog meer vermengen en volkeren zullen hun houding tegenover elkaar verzachten omdat de handel het overwicht krijgt. Er zal minder en minder nood zijn om een volk te beschermen voor een ander. Schermutselingen die in Azië en Afrika nog menig soldaat op de been brengt, zullen ingezet worden om het land op te frissen. Samen zullen we de oorlogsraketten bannen. Raketten zullen we enkel gebruiken om satellieten in een baan rond de aarde te brengen. Terwijl wij dan naar mogelijkheden zoeken om de ruimte te verkennen, zullen kunstmanen controleren of we de atmosfeer niet te veel verpesten en of de zonnewinden ons schade kunnen berokkenen.
Ik wil dit alles wel geloven. Maar mij zit nog iets dwars. Ik kan er de vinger niet op leggen. De zere plek moet ergens zitten, maar waar? Of zit ze overal? Ik kan me een algemeen beeld van de toestand van de wereld vormen met de informatie die ik via allerlei kanalen opvang, en dat beeld kan goed en voorspoedig zijn. Maar in detail zal er van alles blijven schorten. Aan elke daad zal een voor- en nadeel verbonden zijn. Wellicht stelde de oermens zich de huidige wereld voor als de ideale, zonder zijn onenigheden en strijdgewoel. Op dezelfde manier moet de moderne mens naar de toekomst kijken en een positief beeld voor ogen houden. Samen kunnen we vanzelf daarnaar toe leven en zo de perfecte wereld verwezenlijken. Hallelu-ja.

2014: De kanteling


Foto Naarmate ik ouder word vraag ik me af welke zinvolle dingen ik kan doen. Ik betrap me erop dat ik liever onzinnige werkzaamheden op de computer verricht zoals gedichten en verhalen schrijven, foto’s bewerken en muziek verzamelen. Bij alles wat ik doe stel ik me de vraag wat ik ervan kan leren en of het me in de toekomst kan helpen. Van schrijven kan ik niets leren, van lezen wel. Dus ik schrijf voor anderen. Nu moet ik ‘de mensen’ alleen nog zover krijgen dat ze mij lezen.
Ooit waren we beerdiertjes niet groter dan 1,5 mm, hadden ogen, een mond, vier paar poten en een spijsvertering. Dit soort beestjes leeft nog steeds in vochtige gebieden op aarde. Sommige wetenschappers zijn van mening dat het theoretisch mogelijk is dat ze schijndood op een ijskomeet naar hier zijn gereisd en bij een botsing met onze planeet weer opleefden, want water brengt hen weer tot leven.
De Cosmos-serie op NGC doet me terugdenken aan de enthousiaste Carl Sagan die met zijn bijzondere manier van praten me aan de buis kluisterde. Neil DeGrasse Tyson heeft een aanstekelijke manier om me als kijker mee de ruimte in te lokken. Hij heeft wel betere apparatuur dan Carl Sagan. De geanimeerde computerbeelden zijn grandioos en ik waan me werkelijk alleen in de ontzaglijke ruimte tussen de sterren maar ook tussen de atomen.
Ik ben niet de enige die zich afvraagt wat we hier op aarde als zinnigs kunnen doen. We weten het niet, ondertussen doen we de dingen die we denken te moeten doen. Waar dat soms toe leidt weten we niet, maar dat zien we dan wel, want daar zullen we wel een oplossing voor vinden. Dus over de toekomst van de mensheid moet ik niet wakker liggen, want die wordt voor mij bedacht. Ik ben immers niet iemand zoals Einstein die de volledige visie op de ruimte omvergooide. Ik ben ook niet iemand zoals von Braun die de raket uitvond, waarmee we nu een heel eind verder kunnen kijken.
De ruimtevaart kan me boeien, maar als dagelijks tijdverdrijf zoek ik minder grootse bezigheden. Als ze zinvol zijn is dat meegenomen. Ik vermoed dat het omspitten van het gazon en nieuw gras zaaien daarbij hoort. Of met mijn nichtjes de Efteling bezoeken en ’s avonds op de terugweg in de auto de vragen over seks die ze niet aan hun ouders durven voorleggen, zonder blikken of blozen beantwoorden. In mijn tijd had ik geen tante of oom die me alles over de bloempjes en de bijtjes vertelde. Ik heb het allemaal zelf moeten uitzoeken en een duwtje in hun rug kan dus geen kwaad.
Ik vermoed dat het de details zijn die me in het leven boeien, de verfraaiingen die ik zelf aanbreng om me goed in mijn vel te voelen. Motorrijden was ooit mijn passie. Autorijden is dat nog steeds. Tegenover de lawaaierige motoren stel ik een wandeling van 7 kilometer in de ongerepte natuur op prijs. Ik naai liefdevol de losgekomen zolen van mijn vriendin haar slofjes. Ik zet elke donderdag tulpen in de vaas op tafel en 3 gerbera’s in hun eigen hoge glaasje voor het keukenvenster. Ik start de computer zodat ze maar moet aanzitten om met haar thuiswerk te beginnen. Goede seks heb ik als ik niet nadenk en zij de tel niet kan bijhouden. Nu weet ik het. Ik zet de steen op zijn kant. Niet te veel nadenken, doen. Ik laat mijn emoties de vrije loop. De Cosmos-presentator laat zien wat moleculen zoal doen en het enige zinvolle in mijn leven is dat hun wil geschiede.

2013: Het eeuwige vuur in moeder natuur


Foto Als je de dagen telt, zul je merken dat op 1 mei, de dag van de Arbeid, net één derde van het jaar voorbij is. Oorspronkelijk was het een lentefeest om de maand mei te vieren. Nu herdenkt de socialistische- en communistische arbeidersbeweging op die dag de strijd die ze moesten leveren voor het verkrijgen van de achturige werkdag en weekendrust. De dag bij uitstek ook om te betogen.
Wellicht is de geschiedenis ervan voor sommigen interessant, maar voor een ‘werkmensch’ zoals ik telt alleen de vrije dag. Door de jaren heen moest ik minder en minder werken omdat computers veel mensenwerk overnamen. Maar de Staat heeft te veel geld in groeiende bedrijven gestopt zodat ze niet meer rendabel kunnen zijn en nu moet ik weer langer werken opdat we samen kunnen besparen. Geen denken aan.
Ik heb in het begin van mijn carrière alles gegeven om een redelijk leuke positie in de bank te verwerven. Helaas kon ik niet voorzien dat een grotere bank het bedrijf opkocht en nu stelt mijn kaderfunctie nog weinig voor. Mijn werk als analistprogrammeur voldeed, tot ik in aanraking kwam met objectgeoriënteerd programmeren. Toen ben ik de draad kwijt geraakt. Jammer, want mijn creatieve geest voelde zich als een vis in het water als het aankwam op een dom ding slimmer maken.
Mijn computerkennis benut ik al jaren met wisselend succes op een IT-Helpdesk. Ondertussen ben ik oud genoeg om aan mijn pensioen te mogen denken. Dat is facebookleuk, ware het niet dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt omdat de bank van plan is haar IT-dochteronderneming aan de meestbiedende te verkopen. Ik werk halftijds, niet omdat ik niet graag werk maar om mijn creatieve geest uit zijn gevangenis te verlossen. Dinsdagen zijn voor mij maandagen, en op woensdagen moet ik harder werken omdat collega’s met kinderen verlof hebben. Op vrijdagen ben ik echt vrij. Je hoort mij niet klagen. Ik vier de dag van de arbeid met zwier in de hoop dat het binnenkort elke dag 1 mei is.
Niet alleen op de eerste dag van mei is er feest. Als katholiek vier ik Pasen omdat Jezus uit de dood is verrezen. Veertig dagen lang heeft Hij zijn leerlingen gesteund en hen uitgelegd wat de bedoeling was van zijn leven op aarde. Op de veertigste dag van Pasen (niet na Pasen) beloofde Hij hen dat de Heilige Geest zou komen om hen verder te leiden, waarna Hij naar de hemel verhuisde. Hemelvaartsdag is daarom een belangrijke dag in mei waarop ik als christen even stilsta bij de onrechtvaardigheid in de wereld.
Tijdens het feest van de eerstelingen, exact 10 dagen na Jezus’ vertrek, stortte de Heilige Geest zich met de nodige omhaal – windvlagen, vuurtongen en tongentaal – over de apostelen en andere gelovigen. Zo gaf hij hen kracht om het evangelie van Jezus te kunnen verkondigen. Voor een mens zoals ik, tweeduizend jaar later, is dit een ver-van-mijn-bedshow, maar ik ben ervan overtuigd dat het scheppingsverhaal en de testamenten nog steeds een goede inspiratiebron voor alle moderne mensen kunnen zijn.
Ma durf ik een mens van goede wil te noemen. Zij staat klaar voor iedere hulpbehoevende en ik voel me in haar huis altijd welgekomen. Zij zet elke bezoeker aan de dis en praat over familie (niet het tv-programma). Zij vindt het vooral belangrijk dat haar twee zonen elkaar regelmatig zien. Ik hou van haar omdat ze zo stevig in haar schoenen lijkt te staan, terwijl ze die sterkte ontleent aan de zorg voor haar zonen, familieleden en vrienden. Ik zal tot mijn dood, of die van ma, niet alleen op Moederdag maar alle dagen van het jaar stilstaan bij de ultieme creatie van het leven, vooral die van de mens.
De Grieken vereerden Rhea, de Moeder der goden. De moeder van Jezus, Maria, is ook al millennia een icoon zonder weerga. De Amerikanen vieren hun moeders sinds 1914. Het was president Woodrow Wilson die de tweede zondag van mei uitriep tot Mother’s Day. De hele wereld heeft dat gebruik overgenomen, terwijl iedereen denkt dat een of andere gewiekste handelaar op het idee is gekomen. Ik dank ma dat ze me op deze wereld heeft gezet. Zij heeft daarbij de hulp van pa gekregen die we de volgende maand zouden vieren als hij niet al naar de hemel was ‘gevaren’. Ze hebben me niet alleen verwekt maar ook goed opgevoed. Ik kan met een opgewekt gemoed het leven aan. Zeker in de lentemaand mei.
Mei koel en wak, veel koren in de zak. Een koude mei, een gouden mei. In de maand mei leggen alle vogeltjes een ei, behalve de kwartel en de griet, die leggen in de meimaand niet. De laatste spreuk maakt nog steeds duidelijk dat de lente nieuw leven brengt en dat daar niet aan te tornen valt, of de aarde moet splijten en vergaan zoals Adèle dat zingt in Skyfall. De vogeltjes fluiten in mei harder dan tijdens de andere maanden. Wellicht zit de paringsdrang daar voor iets tussen. Gelukkig hoef ik niet op de lente te wachten om te vrijen. Toevallig zijn mijn vriendin en ik samen gaan wonen op 2 mei, 7 jaar geleden. Weer feest.

°


Terug naar boven

Gezicht van mei 2017

Wees niet zo bekommerd. Draag een 'bedrukt' T-shirt.

Gedicht van mei 2017

EYGEN-BOEKEN
(2012-2017)


Kurk
Slurp

Lurk
Burp

Snurk

Gezicht van mei 2016

Waartoe liefdesverdriet lei(ij)den kan.

Gedicht van mei 2016

Liebelei
(flirt, amourette)


Een kind gooit een steen
om hem te laten ketsen,
maar hij zinkt meteen.
Om zijn tijd te doden
doet opa dat na
en de steen wipt, o-lala.

Kind noch opa zijnde
misdraag ik mij als volwassene,
heb spijt van gemiste kansen
en doe mijn best
om mooie herinneringen
aaneen te flansen.

Leve de betrekkingen
tussen beide geslachten,
stop donquichotterie,
doe niets ondoordachts,
buiten echt
relatie.

Gezicht van mei 2015

Mens, bekijk het eens door een andere bril.
(ik heb dat al in 1988 gedaan)

Gedicht van mei 2015

Zo goed en zo kwaad als het gaat


De koude wind in mijn nek
plaatst me in de poolvlakte
en een rauwe kreet krijgt gestalte
in een draak die ruikt naar drek.

Het schelle geluid van een haan die kraait
transporteert me naar een andere tijd
en ik keel alsof iets me openrijt,
nee, iemand die me van de weg maait.

Het gelui van de kerktorenklok
werpt me languit in een mooi vergezicht
en ik merk hoe de bermlamp de natuur oplicht,
terwijl de wereld kiemt tot in de nok.

Gezicht van mei 2014

Foto

Ik ben gekanteld, van hedonist naar scheutist.

Gedicht van mei 2014

Een scheet en acht knikkers


Jaar na jaar maken wij
ons nestje klaar
als een getrouwd paar,
als vogels in mei.

Nu en dan zijn wij
gefrustreerd of machteloos,
al dra niet meer boos
en leggen een groot paasei.

Mijn koningin van de nacht
breekt pas ’s middags door,
beschijnt mij vanachter en vanvoor,
werpt alle negen en geeft acht.

Gezicht van mei 2013

Foto

'Waaaat? Regen?'
'Nee, zeven.'

Gedicht van mei 2013

Zonder handen


Als ik moest kiezen uit
twee kattige poesjes,
zes rondborstige roodborstjes,
negen fokkende konijntjes,
en twaalf bokkende geitjes

zou ik
zonder twijfel passen.
Ik zou gaan voor niet minder dan
zeven jaren met jou overwinteren
en wachten op de lente.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 13/07/2017 13:00


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)