B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van juli

2017: Boeken versus films


Foto Sinds 1983 volg ik de belevenissen van de personages uit de pen van de Amerikaanse schrijver Dean R. Koontz. Ik heb al zijn boeken gekocht, waarvan er heel wat zijn verfilmd. In 2012 kwam ik te weten dat Jo Claes al sinds 2008 politieromans schreef. Van zijn boeken zijn er bij mijn weten geen verfilmd, maar ze verdienen het wel. En in 2016 kwam ik Toni Coppers op het spoor. Hij schrijft al sinds 2008 thrillers en doet dat zo goed dat regisseurs ze willen verfilmen. Allerlei mensen lezen de boeken en zien nadien de film. De meesten maken dan de bedenking dat de film beter is dan het boek. Vreemd.
Dikwijls ben ik teleurgesteld in de fragmentarische opbouw van een film. Andere belangrijke zaken zijn de acteerprestaties, de opbouw van de sets, de belichting, de kleuren, de montage en de muziek. Dat allemaal maakt een film een arbeidsintensieve bezigheid, een complex gebeuren. Als ik naar het resultaat kijk hoop ik dat de regisseur oog voor detail heeft gehad. Het minste foutje doet afbreuk aan mijn totaalbeleving van de film. Dan is de geloofwaardigheid zoek, zeker wanneer de producers veelvuldig gebruik hebben gemaakt van computeranimatie. Met opmerkelijke reclame proberen de filmmakers vervolgens hun product aan de man te brengen, ook al misleiden ze met hun trailers heel wat potentiële bezoekers. En hoe afgewerkt de film is, dat is afhankelijk van het budget. Daarom geraken sommige films niet in de bioscoop en krijgen ze een tweede leven op tv. Wat kies je dan? Flutfilmpje op Vijf of hoogstaand drama op één?
Vroeger ging ik soms driemaal per week naar de bioscoop. Maar ik word ouder en filmmakers hanteren moderne stijlen die me niet zo goed liggen. Ik kan moeilijker volgen, het gaat me allemaal te snel. Het is al 5 jaar geleden dat ik voor het laatst in een filmzaal zat. Nu kijk ik voornamelijk films op tv en probeer animatie van werkelijkheid te onderscheiden. Hoewel de tv-schermen in de huiskamer groter en groter worden, kan er niets op tegen een filmdoek van tien bij vier. Maar thuis heb ik geen geluid nodig dat uit twintig boxen schalt. Voor mijn part hoeft het niet harder en sneller.
Dan kom ik terug op de hamvraag van vandaag: is de film beter dan het boek? Nee. Het boek is altijd beter dan de film omdat mijn brein de beste bioscoopzaal is die ik me maar kan bedenken. Ik lees een zin en het beeld wordt volautomatisch voor mijn geestesoog zichtbaar. Ik zie geen onjuistheden. Alles is zoals de geschreven zinnen me inspreken, me doen inbeelden. Ze spiegelen me niets voor want dan heb ik illusies. Ik dagdroom al lezend. Ik ben letterlijk ergens anders, ik leef een ander leven. Niet altijd beter, want ik lees soms ook trieste verhalen. Maar echter dan een boek kan een film nooit zijn.
Mijn leven speelt zich gelukkig niet af zoals in de film. Ik hoor liever geen achtergrondmuziek bij alles wat ik doe. Soms ben ik het zat in een stad door de muzak. Overal zie ik mensen met hun oortjes in rondlopen, innig verbonden met hun tablet of smartphone, luisterend naar muziek of kijkend naar YouTube-videootjes, reclameclipjes, tv-series, zelfs avondvullende films. Ik ben akkoord: in film, daar zit muziek in. Maar als je het volume te hoog zet, riskeer je gehoorschade.
Gelukkig zijn er nog mensen die zich afsluiten van de werkelijkheid door boeken te lezen. Sommigen doen dat met e-books en dan is het bladeren, het omslaan van bladzijden dus, niet meer nodig. Een tik op het scherm en je leest lustig verder. Toch doe ik het liever met de papieren versie. Alleen jammer dat een andere levensvorm daar de dupe van is. Sorry bomen.

2016: EUH


Foto Het lukt me na vier jaar niet meer zo goed om een actueel thema te vinden waarover menigeen zich zou willen informeren. Moet ik het dan nu echt hebben over Brexit=Exit Verenigd Koninkrijk uit Europese Unie? Ik weet dat de meerderheid in het parlement ‘tegen’ koos en dat 52% van het Britse volk tijdens een niet bindend referendum ‘voor’ heeft gestemd. En wat blijkt? Veel Britten hebben second thoughts.
Of ze het nu doen of niet, ik hoef de mogelijke gevolgen ervan niet af te wachten omdat ook zonder het VK Europa weer op zijn pootjes terecht zal komen. Op een lager niveau zullen de radertjes zot draaien en allerlei acties in het leven roepen die grote wijzigingen veroorzaken, waarna het VK en de rest van Europa het overeenkomstig effect zullen ervaren: hier een storm in een glas water, daar een orkaan van jewelste en elders tikt het klokje zoals het altijd heeft gedaan. Ik heb dus de nijpende neiging om te zeggen: alles zal wel weer tussen de plooien vallen.
Allicht kunnen we er niet veel aan doen. Als we Steven Hawking mogen geloven hebben we zelfs geen vrije wil en staat alles al vast, want volgens hem ken je het verleden en de toekomst wanneer je alles weet over het heden. Gelukkig gaat het er op subatomair niveau iets anders aan toe en dat geeft ons een opening, een lanceervenster. Zo hebben we misschien toch iets in de pap te brokken, om het in het Belgisch te zeggen.
Neem nu mezelf als voorbeeld. Ik ben gelaten in veel dingen die ik doe. De drijfveer om iets te creëren is er wel, maar niet op leven en dood. Ik voel me gevangen in dit universum. Een andere versie van mij, die dus andere beslissingen genomen heeft, voelt zich misschien lekker in zijn parallelvel. Ontelbare versies van mij bevolken de universa en ik twijfel eraan of dat wel goed is. Zijn die andere ikken enkel verschillend van mij omdat ze zich in een andere dimensie bevinden of omdat ze helemaal anders in elkaar zitten? Lijken mijn ikken op elementaire deeltjes waarvan je niet tegelijk kunt zeggen waar ze zich bevinden en hoe snel ze bewegen? Fladderen alle onzekere mensen zoals ik ook tussen energie en tijd?
Als ik naar Hobo op tv-zender 8 kijk geloof ik soms mijn eigen ogen niet: een Congolese vrachtwagenchauffeur reist met zijn krakkemikkige camion drie maanden over 600 km, Indische kamikazepiloten vervoeren inboorlingen in afgeladen bussen over smalle Himalayaanse bergwegen, graatmagere Indonesiërs verplaatsen in 29 dagen een immens bamboevlot over 250 km rivierwateren, Braziliaanse kindpiraten enteren snelle rivierboot om fruit te verkopen. Als ik dat zie waan ik me in een parallelle wereld waarin ik verbijsterd achterblijf met de tv als wormgat waardoor ik in een andere tijd staar.
Hoe mensen overleven kan ik niet bevatten en wellicht hebben zij ook ontzag voor wat ik presteer. Helaas heeft niet iedereen het geluk te worden geboren in een land van overvloed. Arme mensen zijn misschien gedrevener dan ik omdat hun lamentabele toestand dat vereist. Maar ik mag veronderstellen dat we allemaal op elkaar lijken en dat we onszelf in een richting stuwen die we ons in onze dromen voorstellen. Daarmee is de onzekerheidsrelatie tussen de vrije wil van modale Jan en zijn toekomst bewezen.

2015: Belastingen op z’n Belgisch


Foto Mijn financiële toestand is altijd vrij overzichtelijk geweest en ik had dus nooit problemen met het invullen van mijn aangifte. De laatste jaren maakte Tax-on-web via het internet het de belastingbetaler nog gemakkelijker en het was voor mij zelfs een leuk karweitje. Nu de staatsbelasting gesplitst is naar federale en gewestelijke belastingen ben ik niet meer zo zeker van mijn zaak. Belastingvermindering verkrijgen door het aangeven van intresten en kapitaalaflossingen is nu ineens een heksenwerk.
Ten eerste is het een heel gedoe om te bepalen of je je huis een ‘eigen’ huis of een ‘niet-eigen’ huis mag noemen. Alles hangt af van het feit of je er woont, of je er zou willen wonen maar dat niet kunt om een of andere reden. En er bestaan genoeg redenen. Alleen weet ik niet welke ik moet kiezen.
Ten tweede wil de gewone belastingbetaler weten wat het fiscaal voordeel is van het aangeven van een hypothecaire lening. Maar alles hangt af van het jaar waarin je die lening hebt afgesloten. Lening voor 2014? Lening vanaf 2015? Lening voor 1989? Lening na 2005 en voor 2009? Je raakt van minder de kluts kwijt.
In het informatieboekje staat regelmatig ‘in principe’. Dat maakt het allemaal nog vager dan het al is, want zo krijg je de indruk dat je maar wat moet proberen en uiteindelijk zul je die aangifte kiezen waarvoor je het meeste terugbetaald krijgt. Als ik mijn lening aangeef op de manier zoals ik het altijd gedaan heb, kom ik uit op een teruggave van 290 euro, 150 euro minder dan vorig jaar. Doe ik het zoals allerlei richtlijnen me inspreken, dan moet ik 13 euro en een habbekrats bij betalen. Ik ben wel gek zeker?
Twee telefoontjes naar de betrokken dienst hielpen me gelukkig uit de nood. Het eerste telefoontje viel in het water omdat het geheugen van het antwoordapparaat vol was. Ik zat dus niet alleen in de problemen. De tweede poging bracht me bij een dame die heel lieftallig uitlegde hoe ik het moest doen en dat is altijd meegenomen als je niet meer zo jong bent als ik. Nu hoop ik alleen dat iedereen die geld terugkrijgt, wat minder geld terugkrijgt, zoals ik, en dat iedereen die moet betalen, wat meer moet betalen :o) Alleen zo kan de Belgische Staat wat verrijken en zullen we niet verarmen zoals de Grieken.

2014: Need4speed


Foto Idris Elba, een bekende, zwarte acteur, reist de wereld rond om allerlei motorsporten onder de knie te krijgen, of ten minste te ervaren hoe het is om met een tweewieler of vierwieler zo snel mogelijk van A naar B te rijden. Hij is de uitverkoren racer. Ik niet, nochtans heb ik dat altijd willen zijn.
Ik kan me voorstellen dat ik met mijn driewieler snel rond de keukentafel heb gefietst en zo ma tegen me in het harnas heb gejaagd. Ik herinner me mijn honger naar snelheid uit de tijd dat ik met mijn koersfiets iedereen voorbijreed op weg naar school. In nog geen 20 minuten legde ik de afstand van 7 kilometer af en dat moet een gemiddelde snelheid van om en bij de 25 km/u zijn geweest.
Op mijn zestiende kreeg ik een Japanse 1-cilinder 50cc als verjaardagscadeau. Dat ding bromde me met een snelheid van bijna 80 km/u heen en weer naar de middelbare school. Op weekenddagen croste ik ermee over de landelijke wegen rond mijn geboortedorp. Het was vervelend dat ik nu en dan viel, maar alleen zo kon ik langzaam inzien dat ik niet overmoedig mocht zijn, zeker niet bij regen want dan ben je op een tweewieler extra kwetsbaar. Al voor mijn 18de verjaardag kon ik met een Japanse 2-cilinder 125cc motorfiets meer dan 100 km/u bereiken. Ook de acceleratie van de tweetaktmotor was om naar huis te schrijven. Ik verlegde de topsnelheid naar 140 km/u met een 2-cilinder 200cc van hetzelfde merk. Ondertussen kreeg ik het klaar op vier wielen meer dan 150 km/u te halen in een Italiaanse auto met een 4-cilinder 1300cc motor. Op de Japanse 2-cilinder 650cc-motorfiets van mijn vriend uit de straat bereikte ik het tijdelijke snelheidsrecord van 160 km/u.
Om 200 km/u te kunnen rijden moest ik nog even wachten. Ook in een auto was die snelheid moeilijk te bereiken. Voor mijn 26ste verjaardag kocht ik een Japanse 4-cilinder 1100cc die 195 km/u haalde. De montage van een kuip om de rijwind beter te kunnen trotseren bracht de topsnelheid spijtig genoeg weer omlaag. 33 moest ik worden om met een watergekoelde Japanse 4-cilinder 600cc 240 km/u te kunnen rijden. Dat was een geweldige ervaring die enigszins getemperd werd door het onverwachte zwiepen van het stuur bij oneffen wegdek. Een jaar later verrijkte ik mijn lijstje snelheidservaringen met een watergekoelde Japanse 4-cilinder 1000cc waarmee ik de ongelooflijke topsnelheid van 275 km/u bereikte.
In een Italiaanse auto met een 4-cilinder Twin-Spark turbo 2000cc slaagde ik erin op 36-jarige leeftijd de 200 km/u-grens te overschrijden; 215 km/u. Een serieuze val met de 1000cc-motorfiets tijdens een bochtig ritje in 1997 bracht me ertoe de snelheidsdrang even in de koelkast te zetten. Een jaar later wilde ik per se controleren hoe snel ik met de Twin Spark-auto een redelijk scherpe bocht kon nemen, met als gevolg dat ik tweemaal over de kop ging. Uit de 6-cilinder versie van hetzelfde type auto kreeg ik amper een snelheid van 230 km/u geperst. Ik maakte ermee de Belgische wegen nog een tijdje onveilig, maar de snelheid was eruit, ook vanwege de strengere snelheidscontroles en de opkomst van de flitspalen.
Een 1400cc turbodiesel uit Japan geeft me sinds 2008 genoeg rijplezier om niet te snel te moeten rijden; 165 km/u is zijn limiet. Mijn vriendin waakt erover dat ik overal de snelheidsregels respecteer en de borden niet negeer. Ondertussen blijft de motorfiets met elektriciteits- en remproblemen op stal staan. Na 37 penale boetes en een totale overschrijving van 4560 euro naar de rekening van de Belgische Staat ben ik eindelijk tot inkeer gekomen. De would be king of speed is oud en wijs, onttroond en op pensioen.

2013: Verjaar behaard en bejaard


Foto Op 11 juli herdenken alle vlamingen de guldensporenslag bij Kortrijk in 1302 tussen milities van het graafschap Vlaanderen en het leger van de Franse koning Filips IV. 21 juli is de Nationale Feestdag van België. Op die dag in 1831 legde Leopold I de eed af als koning der Belgen, na de Belgische revolutie in 1830 tegen Willem I, koning der Nederlanden. In Juli zijn er heel wat mensen jarig, zoals de zoon van mijn broer op 2 juli, de jongste dochter van de broer van mijn vriendin op 7 juli, de vriendin van ma op 12 juli, en de vader van mijn schoonzus op 21 juli. Hoewel ik mijn eigen verjaardag op 11 juli wil bagatelliseren, doet die datum me wel wat. Voor mijn ouders is het zeer zeker een van de mooiere dagen uit hun leven.
Mijn vriendin weet niet wat ze me als verjaardagscadeau kan geven. Als ik zeg dat ik alles heb en dat zij het belangrijkste is, kijkt ze me aan alsof ik van een andere planeet kom. En omdat buitenaardsen niet bestaan, schrikt ze niet. Ik schilder, dus ze zou een nieuw palet kunnen kopen, maar ik gebruik papieren paletten, want die zijn goedkoper. Toen ik met schilderen begon, heb ik een provisoire ezel in elkaar getimmerd met het hout dat her en der in de garage lag. Nu ben ik misschien toe aan een professionele ezel. Ze zou me een reflexcamera kunnen kopen waarmee ik betere foto's met flits kan maken dan het compacte toestel dat ik momenteel gebruik. 1 nieuwe mp3-speler met voldoende geheugen zou de 7 spelers die ik al heb, kunnen vervangen. Een nieuwe fiets zou ook een leuke aankoop kunnen zijn, want de fiets van pa zaliger begint na 30 jaar te verslijten. Momenteel is hij toe aan een nieuw spatbord vooraan, maar het geratel neem ik er wel bij. Een elektrische fiets zou te duur zijn, bovendien zou ik mijn beenspieren niet meer in conditie kunnen houden.
Een Bongobon als gift? Dat is wat te gemakkelijk. Bovendien heb ik al in een romantisch kasteel gelogeerd, dus die keuze valt af. Met een andere kun je op een circuit naar keuze enkele rondjes rijden met een Ferrari of Porsche, of misschien wel een F1-raceauto, maar mijn ‘need for speed’ is gedimd. Wat echt een cadeau zou zijn is de toestemming van mijn vriendin om te rijden zoals ik wil wanneer zij naast me in de auto zit. Een sportwagen zoals ik er ooit een had, hoef ik niet. Met de Zoomzoom 2 van Mazda houd ik elke snelle sportkar in druk stadsverkeer bij. Wat dacht je van een setje gutsen en beitels om een beeldhouwwerk te maken? Met dat idee in mijn achterhoofd heb ik de krulwilg, die ik op vraag van mijn buurman heb gerooid, niet aan de grond gekapt maar op een hoogte van twee meter. In de slanke boomstronk die een beetje scheef staat, kan ik me zonder problemen mijn liefste voorstellen die met een elegante duik in de lucht springt.
Vorig jaar heb ik van haar een tuinzetel voor mijn verjaardag gekregen. 2013 was tot nog toe te fris om in de zon te kunnen liggen, maar het was een dankbaar geschenk. Om in de tuin te blijven: ik moet telkens de hegschaar van pa zaliger lenen van ma, want zij onderhoudt zijn tuin verder. Volgens mij zou dat een prima cadeau kunnen zijn als mijn vriendin niet zo bang was dat ik me eraan zou kwetsen; om dezelfde reden mag ik geen motorzaag kopen. Ik had lichtgroen gekozen, maar zij wilde dat ik het tuinhuis een likje verf gaf in saaigrijs. Het bankje was ondertussen ook toe aan een nieuw kleedje en dat heb ik beklad met de verf die ik over had. Met een tiental dure potten lak zou ik het tuinhuis en het bankje kunnen afwerken in een patroon dat kunstminnend Hasselt wel zal aanstaan.
Een make-over als wellnessgeschenk? Een plastisch chirurg zou mijn scheve neus kunnen uitlijnen. Een pruikje zou me ook niet misstaan, maar dan zou mijn vriendin zeker schrikken en dat wil ik niet. Ik denk dat ze niet zal kiezen uit al de dingen die ik heb opgenoemd. Zij zoekt iets blijvends, zoals de oorbellen die ik voor haar 44ste verjaardag heb gekocht. Ik zie me niet direct met een oorbel rondlopen, want sieraden heb ik nooit graag gedragen, al is de ring die ik op onze 1ste samenwoonverjaardag heb gekregen, me dierbaar.
Familie en kennissen vragen zich af wat een levensgenieter zoals ik nog nodig heeft om zijn leven te verbeteren. Ik leef om te eten en dat bevredigt mij. Nochtans mag ik niet van het leven profiteren, want overdaad schaadt. Ik ben en heb een bewustzijn. Ik doe dit en dat. Wat dat als effect voor mij heeft, is niet belangrijk. Alleen mijn nakomelingen plukken daar de vruchten van. Ik leef echter in een wereld waarin ik de keuze heb kinderen te verwekken of niet. Ik geef toe dat ik misschien wel kinderen op de wereld had gezet als ik de vrouw van mijn dromen eerder had ik gevonden, maar ik heb haar pas op 43-jarige leeftijd ontmoet en dat vond ik te oud. Dus ik spaar mijn zaad om de curve voor de groei van de wereldbevolking lineair te krijgen in plaats van exponentieel. Zij steunt me in die zaak. Wij genieten samen van dingen die zo klein zijn als een paasschaapje of een kerstengeltje op de kast. Taalspelletjes en woordspelingen? Daarvan gaan wij uit ons dak.
Levensgenieter bij uitstek en nationale knuffeljunk van Nederland was Herman Brood. Hij voelde zich echter uitgeleefd en sprong van het dak van het Hiltonhotel in Amsterdam. In zijn binnenzak zat een briefje waarop hij de achterblijvers een groot feest toewenste naar aanleiding van zijn begrafenis. Ik zie hem bijlange niet als een idool, maar ik vernoem hem wel omdat hij toevallig op mijn verjaardag in 2001 in de leegte verdween. Hij was 54. Ik word er nu 53. Getallen vertellen altijd bondige verhalen.

2012: Meedoen is belangrijker dan winnen


Foto Wat brengen de Olympische Spelen in Groot-Brittannië teweeg in de wereld? Bwah, er is weer sport en spektakel op tv. Wie de openingsceremonie heeft gezien, weet dat de Britten het op een heel nieuwe manier hebben gebracht. Ik ben blij dat ze de Chinezen niet hebben nageaapt. Hoewel, als de overheid in China mensen op de been brengt, zijn er dat veel en bewegen ze perfect synchroon. Voor de Spelen in Londen moesten we het stellen met minder precieze vrijwilligers, maar gelukkig zijn er in het Westen nog mensen die zich voor een ideaal willen inzetten. Fijn vind ik dat, maar het deel dat ik van de ceremonie heb gezien was een beetje erover. Ach, de sporters liggen er niet wakker van. Zij bereiden zich voor op hun sportonderdeel en zullen er alles aan doen om in het kader van het tv-beeld te blijven en een medaille te winnen. Hup, op de carrousel.
Laat ik duidelijk zijn, ik ben geen sporter. Ik kijk niet graag naar atletiek, zwemmen, roeien, schermen, voetbal of wielrennen. Ik hou meer van de auto- en motorsport, maar blijkbaar vallen die sporttakken niet onder de Olympische gedachte, hoewel ook zo landen en volken kunnen verbroederen om de wereldvrede een handje te helpen, zoals oprichter baron Pierre de Coubertin bedoelde in 1894. Sebastian Loeb bezit heel wat doorzettingsvermogen om rally's te winnen en in een victoriegebaar de beker omhoog te houden. Dat gevoel heb ik ooit mogen ondervinden toen ik een quadrace in de modder won, met als belangrijkste toeschouwer: de leeuw als symbool voor de nederlaag die Napoleon daar geleden heeft.
Ik wil het nog niet eens hebben over het veiligheidsaspect, want niemand mag zich München 1972 herinneren. Veel mensen zullen de Spelen op tv en andere communicatiemiddelen volgen. Wat ze zoeken weet ik niet. Misschien gaat het hen om de idolen, want zij bewijzen dat mensen tot grootse dingen in staat zijn. Terwijl in Londen iedereen zijn beste beentje voorzet, zal ik me op het bankje in de tuin zetten en een gedicht schrijven, waarin ik mijn vriendin dank voor het weergaloze gevoel dat ze me geeft wanneer ze me heel oprecht zegt dat ik smaak als scampi met duivelsaus. Zij hoeft niets te zeggen, haar blikken zeggen genoeg.

°


Terug naar boven

Gezicht van juli 2017

Foto

Nicolas Cage zoals je hem nog nooit gehoord noch gezien hebt.

Gedicht van juli 2017

Joubuis


Derderijkleider citeert weledelgestreng:
hoe harder ik lieg, hoe meer ze mij geloven.
Idioot, want iedereen begrijpt te laat
dat leugens uitkomen.

Einstein propageert ingenieus
dat ruimte kromt en op tijd rek kan komen.
Hoe wiskunde ons relatief omringt
als Fibonaccibloemen en guldensneebomen.

De Zapruderfilm getuigt spectaculair
van grijze tinten in spattend rood.
In de mensheid geloven werd JFK fataal,
enkel om ons te behoeden voor de oorlogsdood.

Cervantes schrijft romantisch
over l’amour lointain van dezen en genen.
Leve het warhoofd dat ‘s werelds ijver
uit zijn hoofd bant door gedachten te lezen.

Gezicht van juli 2016

Foto

Pootje baden in Averbode.

Gedicht van juli 2016

Wereld Tele Visie


Voor de platte buis,
voel ik me thuis.
Elk onderwerp
zie ik haarscherp.
Van het aanbod
raak ik doodop.

's Mens' kijk ondermaans,
maakt mij Spartaans.
Zachter is het testbeeld
dat continu speelt,
zwart-wit in kleur laat lekken,
en me doet schuimbekken.

Gezicht van juli 2015

Foto

Zit je met een baksteen in de maag?
Hou dan je verplichte bijdrage tot de schatkist laag.

Gedicht van juli 2015

A home without a cat is a house


Wij houden van de nederlandsche taal
tussen Maas en Waal,
doen aan kunst en kitch,
zijn proza en poëzie,
ik en mijn poezemie.

Wij staan geboekt als leukste oom en tante,
kinderen zijn ons gesternte,
in de plooi en mooi,
man en vrouw,
trouw.

Wij puzzelen stuk voor stuk,
doen niet graag te druk
over geleend of niet,
maken liever van ons huis
een knusse thuis.

Gezicht van juli 2014

Foto

Buiten rondhangen.

Gedicht van juli 2014

Kilometers per uur


Rijwind
voert lucht
snel voorbij,
voel me vogelvrij.

Straal me
flitsend
van hier naar
daar.

Mijn snelheid
sluit
altijd
kort.

Gezicht van juli 2013

Foto

De cirkel is halfrond.

Gedicht van juli 2013

Schoonja


Als jij
in mijn ogen kijkt,
dan zie ik

jouw wereld
waarin elke verjaardag
op een heel jaar lijkt.

Gezichten van juli 2012

Foto

Bijpraten met ma en haar schoonzus
op de markt van Hasselt.

Gedicht van juli 2012

Veranderingen


Het lichtbundeltje wijst me de weg
in de onmetelijke zee van gewaarwordingen,
maar toch zou ik een walvis willen zijn
om naar het spiegeloppervlak te zwemmen.

Ik schrik van het vervormde beeld,
sla als antwoord een druppelfontein
en wens een mens te zijn
om door de zachte lucht te glijden.

Ik word gehypnotiseerd
door de oneindig flikkerende lichtspelen.
Waarom geen buitenaards wezen zijn
en naar de verre sterren reizen?

Het gedrocht in de ufo kijkt moedeloos
naar de pas ontdekte grauwe luchtbel.
Hij zou graag op die planeet lopen
om hem van de ondergang te redden.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 13/07/2017 13:00


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)