B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van september

2017: Robotoppie


Foto Hoeveel soorten jobs, op bureau maar ook ‘in the field’, bestaan er? Im-mens veel. Ik zie de wijzers van het uurwerk draaien, maar ik kan me moeilijk inbeelden welk werk de verschillende radertjes verzetten. Sommige arbeiders en bedienden hebben het geluk van hun job een hobby te maken, of omgekeerd. Als ik de tv mag geloven, zullen computers en robots veel banen overnemen, de saaiste eerst. Maar realityshows zoals ‘De Kust is veilig’ bewijzen dat we heel wat bezigheden enkel met een menselijke aanpak tot een goed einde kunnen brengen. Hoewel, de eerste robot die een chirurgische ingreep succesvol heeft uitgevoerd is al van de band gerold.
We zijn hulpbehoevend wanneer we in situaties terechtkomen waarbij ons leven op het spel staat. Is er een drenkeling gesignaleerd, dan komen we in actie om hem te redden. Krijgt iemand een hartaanval, dan slaan we de handen in elkaar om hem of haar te reanimeren. Heel wat sukkelaars ondervinden tegenspoed maar kunnen altijd terugvallen op instanties die hun pech zo snel mogelijk verhelpen. Heel wat avonturiers wagen hun leven en mogen blij zijn dat er een reddingsteam klaarstaat wanneer het verkeerd gaat.
Mijn job is mensen met computerproblemen uit de nood helpen. Echt levensreddend is dat niet, maar ik ben altijd blij als een gelukkige me hartelijk dankt omdat ik een voor hem of haar onoplosbaar probleem van de baan heb geruimd. Ik kan me moeilijk voorstellen dat een robot mijn werk zal overnemen, maar ik heb ook moeten wennen aan het idee dat robots zonder moeite menselijk hotelpersoneel vervangen. Of ik me ooit door een tandartsrobot zal laten behandelen weet ik nog niet. Ik zal me zeer zeker niet als proefpersoon kandidaat stellen.
Een auto kun je als een robot op wielen zien. Maar wat beslist mijn zelfrijdende auto wanneer ik groen heb terwijl een dwars aankomende auto bestuurd door een moeder van twee kinderen door het rode stoplicht rijdt? Zal de autoconstructeur mijn wagen zodanig programmeren dat hij remt? En als hij dat niet doet en de moeder komt om? Wat dan?
Stel nu dat je de voorgevel van je 8 verdiepingenhoge hotel een frisse kleur wilt geven. Wie moet je aansprakelijk stellen als een likje-verfrobot naar beneden tuimelt en op het hoofd van een voorbijganger valt? Robots zouden alles zonder fouten doen, maar als je weet dat de doorsneecomputer nu en dan het moeilijk krijgt en zijn denkwerk staakt dan lijkt het me geen utopie dat een robot naar mensenmaat gemaakt op een dag ineenstuikt of struikelt. Wie gaat hem dan weer aanzetten en overeind helpen? Is het niet voldoende dat alleen mensen fouten maken?
Natuurlijk zal alles geleidelijk aan evolueren en uiteindelijk, ik weet het zeker, zullen we in een wereld ontwaken waarin computers en robots het voor het zeggen hebben. Dan zullen we robots ook het vuile werk laten opknappen. Moorden en terreuraanslagen zullen ze voor ons plegen, zodat wij meer tijd hebben om ons over het meest menselijke aspect van het leven te buigen: de liefde voor elkaar.

2016: Radio Blabla


Foto 4fm was sinds 2001 een onafhankelijk radiostation dat non-stop muziek uitzond. Presentatoren kwamen er nauwelijks tussen, en dat vond ik geweldig. In 2007 nam de Vlaamse Media Maatschappij het roer over. Pas in 2009 besloten ze de commerciële toer op te gaan om het hoofd te kunnen bieden aan de concurrentie van de zender Nostalgie. Joe fm was geboren; misschien is Joe de oprichter, en zijn andere initialen zijn later weggelaten. Kortom, het was eindelijk gedaan met voortdurend naar een andere zender te moeten zoeken.
Joe zag het licht, of beter: hij liet zich vooral horen via oude hits. Eindelijk hoorde ik de liedjes terug uit de tijd dat ik nog naar school ging en vroeger: A-Ha, Bachman Turner Overdrive, Cockney Rebel, Danyel Gérard, Donna Summer, Eruption, Earth and Fire, Falco, Flash and the Pan, Fr David, Gilbert O’sullivan, Gloria Gaynor, Harpo, Hot Chocolate, Iggy Pop, Jennifer Rush, KC and the Sunshineband, Kim Wilde, Leo Sayer, Maddness, Maywood, The Moody Blues, Mouth and Mc Neal, Mud, Nena, OMD, Patrick Hernandez, The Petchop boys, Peter Gabriel, Phil Collins, Queen, Rod Stewart, The Rubettes, Shocking Blue, Slade, Status Quo, Sweet, Tears for Fears, Ultravox, Village People, Wally Tax, Wham, Yazoo en ZZ Top.
Zolang ik met mijn vriendin samenwoon, heb ik de radio op de frequentie van Joe laten staan. In het prille begin zongen we de leuke hits mee, en 10 jaar lang beleefden we dolle pret met Joe, want tetterende stemmen duurden nooit langer dan 2 minuten. Het was zalig. De zender was voor ons een baken. We voelden ons goed in ons vel. Enkel op zondagavond raken we een beetje geënerveerd door het hakkelende praatje van Truus, wanneer we terugkeren van het wekelijkse bezoek aan de schoonouders. Maar nu en dan steken we daar iets van op.
En toen ging Joe op 16 augustus 2016 ineens ‘all the way’ door Luc Alloo op zondag van 10 tot 12 te programmeren. Ik hou van opbouwende kritiek en ik hoop dat hij uit mijn schrijven wat kan halen. Maar hij verpest wel degelijk onze zondagmorgen, wanneer ik mijn blog schrijf en mijn vriendin strijkt. Ik hou niet zo van zijn tussendoorgeleuter, en als hij niets diepfilosofisch te vertellen heeft of ergerlijk dubbelzinnig blijft, zal ik in de toekomst Joe twee uren het zwijgen op moeten leggen. Dan verras ik mijn vriendin met hits uit mijn eigen jukebox die niet kan praten en alleen plaatjes draait.
Luc Alloo op Joe zou je kunnen vergelijken met een reclameblok op de commerciële tv. Zoals radio niet meer alleen muziek is, zo is tv niet meer alleen film. Als wij opgenomen programma’s bekijken kunnen we nog spoelen, maar in real time zijn we verplicht al dat commercieel getater te aanhoren. Op welk publiek richten zich de publiciteitsmannen? Niet op mannen en vrouwen zoals wij, want wij kopen alleen als we iets nodig hebben en dat in de winkel zien liggen. Wij vergelijken geen prijzen hoewel we bewust zijn van het feit dat sommige producten in de Colruyt goedkoper zijn dan in de Carrefour.
Ik begrijp natuurlijk dat iedere producent zijn product aan de man probeert te brengen en dan is reclame belangrijk, want alle artikelen zijn niet even goed geproduceerd en dus niet even duur. Maar reclameslogans die me langs alle kanten bestoken, stuiten me ook tegen de borst. Als ik op het internet een goed boek zoek, hoef ik geen aanprijzingen van kleren en omgekeerd. Als ik een spelletje op mijn smartphone of tablet speel, hoef ik geen reclame voor huizen die te koop zijn.
Maar nu even terzake: ik heb een iPhone van APPLE en een tablet van ASUS, perfecte dingetjes om muziek op te beluisteren. Geen radio meer nodig!

2015: Homo Veelal


Foto Werner Herzog heeft in 2010 met veel vlijt een documentaire gemaakt: Cave of Forgotten Dreams. Op een junidag in 2015 kwam ik al zappend bij die film aan en bleef geïnteresseerd hangen. Ik herkende een plek waar ik in 2005 met mijn broer en zijn familie ben geweest, maar ook met mijn vriendin in 2013: Vallon Pont d’Arc. De Ardèche heeft er door de eeuwen heen een opening door de rotsen uitgesleten waardoor die op een natuurlijke brug lijken. In die streek zijn er ook veel grotten. In 1994 is er een grottencomplex ontdekt die de grotten van Lascaux van de troon heeft gestoten wat betreft voorhistorische kunst: de grotten van Chauvet.
Op 25 april 2015 werd La Caverne du Pont d’Arc geopend, een replica van de grotten van Chauvet. Het complex ligt 5 km van de echte grotten en de inschrijvingen van bezoekers is volgens het internet niet te tellen. Het is duidelijk dat veel mensen inspiratie zoeken op de plaats waar oermensen 36.000 duizend jaar geleden in een opwelling van kunstminnendheid hun handdrukken hebben achtergelaten. Uit de vele grotschilderingen in Chauvet blijkt dat de cro-magnonmens verfijnd te werk ging, want hij tekende op een artistieke manier leeuwen, oerossen, neushoorns, paarden en bizons. Ook al is hij verdwenen, zijn geest lijkt er nog steeds rond te waren volgens Herzog. Als moderne mens voel ik me een deel van diens oude ziel zonder de grotten te moeten bezoeken. Maar toch had ik graag die sfeer opgesnoven, ook al is het gemakkelijker om foto’s en filmpjes van de echte grot op het internet te bekijken.
Als tractatie voor mijn verjaardag logeerde ik in juli 2015 met de schoonfamilie in een vakantiehuis aan het Lac de l’Eau d’Heure, provincie Namen. In het vakantiehuis lag een brochure van de grotten van Neptunus nabij Gozée en dat leek me als uitstap een leuk idee. Tekeningen zoals in de grotten van Chauvet heb ik er niet gezien. We kregen slechts een verkorte rondgang omdat het water door de hittegolf te laag stond om per boot de ondergrondse rivier te kunnen bevaren. Buiten regende het pijpenstelen.
Op de laatste dag van onze vakantie bezichtigden we het pittoreske stadje Thuin. Zittend op een bankje aan het belfort met uitzicht over de vallei aten we onze broodjes op. Nadien maakten we een lange wandeling langs allerlei kunstwerken in de stad. Mensen die zeggen dat de hangende tuinen van Thuin niet bezienswaardig zijn, hebben de panoramische uitzichten langs de wandelroute nooit gezien. Als klap op de vuurpijl lesten we aan de ruïnes van de abdij van Aulne onze dorst met een lekker abdijbier, de perfecte feestdronk en prosit op mijn verjaardag.
Vermoedelijk werd de doorsnee holbewoner niet zo oud als ik nu ben. Het is niet te geloven hoe de mens is geëvolueerd. Met mijn brein is dat nauwelijks te bevatten, hoewel het heel wat abstracte gedachten aankan. Stel je eens voor dat de ontwikkelingsgeschiedenis van de aardkorst en van de processen die zich erin afspeelden heel andere geologische formaties had gevormd. Zonder grotten zouden er geen gepaste schuilplaatsen zijn geweest en zou zich een andere levensvorm tot de top van de voedselpiramide hebben gewerkt. Ik ben er zeker van dat ook die homo manieren had gevonden om zich verder te ontwikkelen, zo ver dat hij zich in de ruimte waagt om gelijksoortigen op te zoeken. Net zoals wij. Grrr.

2014: Nachtmerrie in Carcassonne


Foto Tijdens de veertien dagen dat mijn vriendin en ik op vakantie in het buitenland gaan, probeer ik zoveel mogelijk ervaringen op te doen: mentale, fysische en emotionele. Onze meningen botsen nogal eens thuis. In een mooi vakantiehuis in Caunes-Minervois hebben we de proef op de som genomen en ik moet zeggen dat we er sterk uitgekomen zijn.
Het weer was er supergoed: elke dag rond de dertig graden. Een zacht windje bracht verkoeling. Nu ligt Caunes-Minervois op een zuidelijke heuvelrug van de Montagne Noire. De kleine bergketen houdt de wolken tegen en dankt zijn naam aan de beboste donkere noorderkant. De bomen krijgen immers veel regenwater vanwege de clash van noordelijke donderwolken en zuiderse lucht. De aambeeldwolken achter de heuvels waren een gegeerd foto-object. Wij houden van de natuur en staan in verwondering voor allerlei hemelfenomenen. We kunnen uren turen naar de ondergaande zon die de wolken rozig kleurt, of de opkomende vollemaan die net boven de horizon zo groot lijkt dat we ons op een andere planeet wanen. Ontzag voor de ruimte is een goed ding en mijn vriendin steunt me in die reusachtige zaak. We houden altijd een wedstrijdje van wie nu de beste foto van hetzelfde onderwerp maakt. Elk doet het op zijn eigen manier. Zij neemt de foto ter plekke en het duurt een hele tijd eer de omstandigheden naar haar zin zijn. Ik daarentegen schiet plaatjes à volonté en voltooi de foto achteraf op mijn computer thuis.
Elke dag bracht de motorhome ons naar een bezienswaardigheid in de Minervois, een wijnstreek die volgens het internet de moeite waard is. Toch moet je oppassen met wat ze je allemaal aanprijzen. Het komt voor dat sites nog jaren actief staan terwijl de attracties niet meer bestaan. Wij hadden geluk, nochtans zijn wij van mening dat het internet de werkelijkheid verbloemt. Zo is het Canal du midi niet zo indrukwekkend. Het regenwater komt van de Montagne Noire gedreven en slibt in het kanaal aan. Het heeft daardoor een bruingroene kleur die je doet denken aan een serieuze verontreiniging.
Ons bezoek aan de abdij van Caunes-Minervois loste wel onze verwachtingen in. Toen we het kerkgedeelte vanuit de ondergrondse gang binnenkwamen, benam het interieur ons even de adem. Minder indruk maakten de kolossale marmeren kunstwerken die her en der in het dorp zijn geplaatst. Het was een hele zoektocht om de groeves te vinden waar ze het roze marmer ontginnen dat heel wat beroemde plekken in de wereld opsiert. Het zicht op de kastelen van Lastours was dan weer wel geweldig mooi.
Mijn vriendin houdt echter meer van marktjes dan van kasteelruïnes. Het kon dus niet uitblijven dat we op marktdag naar Carcassonne trokken. Helaas vond ze daar niet de souvenirs die ze voor haar familie zocht. Wat laat begrepen we dat de souvenirwinkels zich niet in het nieuwe stadsgedeelte bevinden maar in de oude ommuurde stad. Als we even de vele toeristen wegdachten, konden we er ons onderdompelen in de sfeer van weleer. De uitzichten waren grandioos en het fototoestel klikte erop los.
Terwijl ik in een winkel wachtte om een souvenir te betalen besloot mijn vriendin de aanpalende winkel te verkennen. Toen ik buitenkwam, was ze nergens meer te bespeuren. Ik had haar kunnen bellen, maar zij had haar gsm in het vakantiehuis laten liggen. In paniek rende ik door de smalle straten naar de hoofdingang, maar daar was ze ook niet. Aan de motorhome op het parkeerterrein was geen spoor van haar te bekennen. Bij de informatiestand vroeg ik een plattegrond en ging de straten systematisch af, maar ik voelde me meer een kind dat zijn ouders kwijt was. Het was een pak van mijn hart toen ik haar in het gedeelte van de stad dat we nog niet bezocht hadden plots in mijn richting zag komen. De boosheid verloor het van de vreugde. Ik toonde haar de toegangspoort en enkele dagen later hebben we Carcassonne een tweede bezoek gebracht. In het avondlicht zag niet alleen de oude stad er fotogenieker uit, ook zij straalde en ik beloofde haar dat ik haar op onze route door de tijd als een gids zou voorgaan. Tegelijkertijd zal ik haar ook lijdzaam blijven volgen, want zij is mijn levenslicht.

2013: Zij kust mij


Foto Zoals ik voorspeld heb was de zomer in een wip voorbij. Zo vluchtig als seks. Juli was heet en op sommige augustusdagen kon het kwik aardig pieken. De nachten waren allemaal zweterig en de ochtend braakte elke dag humeurige mensen uit waardoor huiselijk geweld en verkeersagressie hoogtij vierden.
De dagelijkse sleur achter zich laten, dat was de opzet van onze vakantie. Helaas konden we niet zomaar weggaan, want we moesten ook nog inpakken en reizen. Tussen het thuisadres en de vakantiebestemming lagen veel struikrovers in hinderlaag om ons met allerlei ongemakken te overvallen. De Tomtom droeg zijn steentje bij, helaas raakte hij regelmatig de kluts kwijt door wegwerkzaamheden en files. Mijn vriendin vroeg zich af hoe het kwam dat het verkeer zich zonder aanwijsbare reden vast reed. Ze wilde niet begrijpen dat het harmonica-effect te wijten was aan de verzadiging van de autosnelweg. Toen we eenmaal op ons einddoel waren aangekomen, konden we beginnen met vakantie vieren. We waren al blij dat we gemakkelijk een parkeerplaats vonden, maar die was niet gratis. Dat we naar de winkel moesten, deed ons even aan de sleur van thuis denken.
Voor de Belgen is de kust een interessant reisdoel, hoewel het weer er weleens kan tegenvallen. Als kind heb ik met mijn ouders in Oostende verbleven, als puber in Nieuwpoort en als 23-jarige in Zon & zee te Westende. Vele jaren heb ik de kust links laten liggen, tot mijn vriendin me in 2006 het aangename Blankenberge toonde. Vuurwerk was à volonté te vinden in Knokke-Heist tijdens het internationaal vuurwerkfestival. We bezochten het vijf jaar op rij. Dit jaar huurden we een appartement in Koksijde. Helaas vergaten we dat Knokke-Heist aan de andere kant van de kust ligt. We zagen van het vuurwerk af, want daar konden wij zelf wel voor zorgen.
Het brede zandstrand van Koksijde trok ons aan. Het lekkerst voelde ik me in mijn vel toen ik in een gemakkelijke stoel op het strand zat te schrijven terwijl zij een dikke turf las. Zon, strand en zee. Het is cliché, maar het was leuk om te zien hoe mensen de dingen deden die ze meenden te moeten doen. Ze bekenden kleur en zonnebaadden naar hartelust omdat een teint aantrekkelijk maakt. Toch zag ik hier en daar een rode kreeft die geen rekening had gehouden met de steeds slinkende ozonlaag die schadelijk UV-licht tegenhoudt. Met mijn kale hoofd is een zonnecrème met factor 30 een must, maar ik droeg voor de gelegenheid een pet en een jasje met lange mouwen zodat ik me helemaal niet moest insmeren. Toch raad ik ouders aan hun kroost te brainwashen wat betreft het insmeren tegen verbranding, zoals ze hen ook leren het zand uit hun spullen te kloppen vooraleer het appartement binnen te gaan.
Er waren nog veel meer bezigheden die ons aan de Belgische kust van de werkelijke zin van het leven konden afleiden. Wij wandelden. Anderen deden dat in familieverband of alleen met de hond, bouwden zandkastelen, speelden met vliegers, en hier of daar schrokken zwemmers niet terug voor het ijskoude zeewater. Ouders lieten hun kinderen op de dijk rond rijden in go-karts, met trappers of elektrisch voor diegenen die het sportieve aspect van de vakantie niet belangrijk vonden. Rijkere mensen waagden zich op zee in hun eigen zeilboot of gehuurde motorboot. Waaghalzen verkozen parasailing met of zonder motor. Voor iedereen waren er ijsjes en drankjes te koop die de hitte tijdelijk konden verdrijven.
’s Anderdaags zag de dag er weer heel anders uit. Donkere wolkenpartijen troepten samen boven de zee en drukten zware regenwolken het binnenland in. Onze bezigheden verplaatsten zich van het strand naar de dijk, waar lunaparken gouden tijden beleefden. De winkeliers wreven zich in hun handen, want de kassa rinkelde. Casino’s lieten de roulettes doldraaien en euro’s rolden binnen. Tropische zwemparadijzen raakten overvol. Lelijk of niet, we paradeerden in onze fraaiste badkleding mee. Sommigen pakten uit met hun nietszeggende tattoo’s. Wat bezielt ons om de wereld in te stappen op onze eigen aparte manier? We zoeken verfrissing en kicks die de adrenaline in onze bloedbanen doen stromen als een wildwaterbaan. Alles wijst erop dat we op vakantie het verstand op nul zetten en de zwaartekracht zijn onzichtbare werk laten doen. Alles valt, ook het doek over de Belgische zomer. Leve de nazomer in september.

2012: School en ander werk


Foto Op vakantie in Saint-Ambroix, aan de rand van de Cevennes in Frankrijk, uitkijkend over een adembenemend en magnifiek landschap, liggend op een zetel die iets zachter had mogen zijn, aan een zwembad dat gevuld is met verkoelend water waarin ik regelmatig een frisse duik neem, in het gezelschap van mijn vriendin die zich afvraagt of het wel goed is om zo lang in de zon te liggen bij een temperatuur die volgens mij naar de 30 graden klimt, leef ik nu, tijdens het schrijven van deze tekst, met tegenzin toe naar de dag dat ik weer aan de slag moet.
Mijn collega’s zijn al van januari bezig met hun vakantieplannen, en als het dan zover is, duurt de zomer amper acht weken. Om te vermijden dat de vakantie in het water valt, zoekt menigeen de zon op. Je kunt hen geen ongelijk geven, want ervaring wijst uit dat de Belgische zomer niets is om naar huis te schrijven. Ik heb geen kinderen en kan dus gerust in september op reis gaan; dat is zelfs goedkoper. Na het bezoeken van een aantal middeleeuwse dorpjes die vrij doods overkwamen, snak ik naar wat meer animo, maar het is te heet om er op uit te trekken en ik geniet ten top van de rust aan het zwembad, mijmerend over de zin van het reizen. Wij voelen ons goed in ons vel. Als we niet met een vliegenmepper achter de wespen aan zitten, spelen we adam en eva in het paradijs feilloos na. Het leven gaat ook op vakantie onherroepelijk door, weliswaar een leven zoals een god in Frankrijk.
De schoolgaande jeugd ligt nog niet wakker van een baan. Dat hoeft ook nog niet, want hun ouders zijn er om te plannen en zich zorgen te maken over hun toekomst. In de supermarkten zie je gegarandeerd rond 15 augustus de slogan "Terug naar school" opduiken. Jaar na jaar komt hij terug. Thuis, en ook hier in Frankrijk, zitten de leerlingen weer in de banken in een poging meer wetenschap te vergaren en wijsheid op te stapelen. Helaas zijn de scholen enkele weken te vroeg open gegaan. De natuurkundige zomer eindigt pas op 21 september en nu kan ik als laat op het jaar reizende vakantieganger niet meer van de zomermanifestaties genieten. Mijn vriendin had heel erg graag nog wat avondmarktjes afgeschuimd.
Terwijl de schoolplichtigen netjes in de rij staan, aandachtig de les volgen en popelend wachten tot de bel van vier of halfvier gaat, trek ik nog een baantje of vijf in mijn privé-zwembad met in 't zog mijn vriendin die eindelijk monokini durft te gaan omdat de sluiting van haar bovenstukje is afgebroken. Samen lezen we elk een goed boek dat al een jaar op stapel lag om gelezen te worden, en geregeld onderbreken we onze leessessies om elkaar een goed-gemutstkusje te geven. Om af te koelen leggen we een kaartje onder het afdakje en maak ik haar het hof in de veronderstelling dat mijn versierkunst op de late avond vruchten zal afwerpen. Voor als er de volgende dagen eindelijk wat wolkjes aan het firmament zullen verschijnen, beloven wij onszelf nog iets bij te leren over de Franse cultuur door een vervallen château, een chique restaurant of een opmerkelijke rotsformatie te bezoeken.
Jongeren die besluiten naar de hogere school te gaan om wat meer van hun leven te maken, hebben nog wat respijt en vatten hun studies ten laatste eind september of begin oktober aan. Dat zal ook het bange moment zijn waarop ik terug naar mijn werk zal moeten. Ik heb mijn baan altijd gezien als naar-school-gaan. Alleen spijbelen kan niet meer, of ik moet me ziek melden. En mijn baas is geen leraar. Hij mag proberen mijn werk in goede banen te leiden, maar uiteindelijk doe ik toch wat ik wil, ook al is de bezieling eruit. Bij elke face2face (evaluatie dus) hoor ik hem aan, met een 'laissez-faire laissez vivre'-glimlach rond mijn mond, als hij zegt: ‘alles kan beter’, maar ik weet het zeker: ‘alles komt terug’.
Maar eerst terug naar huis. Het zal pijn doen om afscheid te nemen van het mooie vakantiehuis met zijn prachtige uitzicht. Met de Fransen heb ik weinig contact, buiten de norse cassières in de intermarché en de carrefour, dus hen zal ik niet missen. Ik kan ook leven zonder het zwembad en het mooie weer, al is het altijd aangenaam om de zon op je huid te voelen. En wat mij het dierbaarste is, neem ik weer mee naar huis: de vrouw van mijn dromen en mijn muze in één.
Zoals de Franse bakkersvrouw in het dorpje me elke dag vraagt wat ik nog meer wil dan de 'deux croissants pure beurre et deux pains au chocolat' zou je me kunnen vragen: 'avec ceci?' En mijn antwoord zal dan zijn: 'Och, nog een maand of elf vakantie, daar kan ik wel mee leven.'

°


Terug naar boven

Gezicht van september 2017

Foto

Voelt Virga Jesse zich een beetje ziekjes?

Gedicht van september 2017

Toe-stel


Jij bent van ijzer,
draait soms rond de pot,
ik word soms wijzer,
op elkaar verzot.

Ik sta soms voor paal,
kabel zonder kink,
jouw bit is mijn taal,
mijn internetlink.

Wij zijn als bloed en koper,
jij slaaf, ik meesterpiloot,
voelen ons koning en loper,
zitten samen in de boot.

Gezicht van september 2016

Foto

Volg de gids.
In Hasselt is er altijd wel wat te zien of te beleven.

Gedicht van september 2016

Predik


Paard, hinnik!
Vogel, zing!
Ongelukkige, snik!
Zeg je ding.

Kikker, kwaak!
Muis, piep!
Wagen, kraak!
Klaag niet.

Zee, suis!
Mens, fluit!
Boom, ruis!
Zend je uit.

Gezicht van september 2015

Foto

Bezoek de smurfenboom in Herbet (Durbuy).

Gedicht van september 2015

Vraag het maar aan Freud


Schaapjeswolken drijven
verlaten dromenland binnen,
het lijken wel ruimtetuigen
in formatievlucht.

De v-vormige slang
bombardeert me met stereieren
die op mijn slaapkoepel vallen
en mijn droom doen uit elkaar spatten.

Door donderslagen schrik ik wakker
uit mijn hardnekkige zeepbel
en ik zie nog net de dromendief
die uit zijn hand angst zaait.

Gezicht van september 2014

Foto

Urbi et Orbi door plaatselijke paus
vanuit de abdij van Caunes-Minervois.

Gedicht van september 2014

Fotomanie


Leuk kiekje van mij, van jou,
van ons in zwembadactie.
We zorgen voor drama’s,
thuis én op vakantie.

Maf afdrukje van jou, van mij,
van leuke mensen in de weer.
We houden van elkaars aroma’s,
voor altijd en veel meer.

Zalig prentje van mij, van jou,
in Hasselt, Frankrijk of op de rotonde.
Wij knuffelen als zeldzame panda’s,
het beste bewijs van onze Teddybeerliefde.

Gezicht van september 2013

Foto

De tierende mens.

Gedicht van september 2013

Hier strandt tijd


Denk niet
aan gisteren of morgen
maar wees gelukkig
vandaag.

Ook al verlopen
de jaren gedwee
dein mee op het ritme
van de golvende zee.

Gezicht van september 2012

Foto

Razende Cro-magnon valt Belgische toerist aan.

Gedicht van september 2012

Terug naar school


Het bankje was te klein maar ze hebben
me een nieuwe bureau gegeven en zomaar
2 persoonlijke computers erbij.

De meester gaf echt huiswerk mee
terwijl mijn baas al iets af wil
wanneer ik nog maar net begin.

De rinkelende bel deed de school dicht,
maar mijn vertrek heeft geen belang omdat
computers die het niet zien zitten, hangen.

Het is altijd dezelfde les,
alleen wou ik nog eens leren lezen
als een jongen van zes.

zzzzz,
ooooo,
nnnnn.

zon
maar hij leest
zoon.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 31/08/2017 10:45


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)