B E S T E L    D E    B O E K E N    V A N    K R I S    E N    A B O N N E E R    J E    O P    H E T    T I J D S C H R I F T    V A N    H U B E R T :    W E I R D O'S

Kris' gedachten van december

2017: Ik ben relatief tolerant


Foto Nerd is een term met een negatieve gevoelswaarde voor een introverte mens die zijn sociale hoedanigheid onbelangrijk vindt en liever met mathematiek, fysica en computers goochelt. Het lijkt erop dat ik ook een nerd ben, want ik volg zelden een modetrend omdat ik weet wat ik leuk vind en wat niet. De ruimte bijvoorbeeld, die is helemaal gaaf en ik wil per se weten hoe ze in elkaar steekt. Dus alle wetenschap daarover zuig ik op als een spons.
Ik voel me als de sympathieke professor Brian Cox die op BBC programma’s presenteert om de gewone mens duidelijk te maken hoe bijvoorbeeld de tijd vertraagt als je heel snel beweegt. Ik voel me ook een beetje als Lieven Scheire, een bekende Vlaamse tv-presentator die zijn fysicastudies niet heeft afgemaakt. Als hij zichzelf bij de klasse van de nerds telt, dan wil ik er ook wel een zijn. Zeker nadat hij tijdens een uitzending op één de relativiteitstheorie van Einstein in enkele eenvoudige stappen uit de doeken heeft gedaan.
Dat de lichtsnelheid hoog en constant is, 300.000 km/sec, dat wist ik. Niets kan sneller. En ik zie me ook niet binnen de kortste keren zo snel naar een planetenstelsel heel ver weg reizen. Sneller dan het geluid, 0,3 km/sec, dat zou nog hebben gekund als ik als job gevechtspiloot in de luchtmacht had gekozen. En ik had slechts een astronautencursus moeten volgen om in een Spaceshuttle tegen een snelheid van 7,5 km/sec de aarde te mogen omcirkelen, tenminste als de shuttles niet waren afgedankt.
Het snelst was ik ooit op een motorfiets: 0,076 km/sec. Dat was levensgevaarlijk, geef ik nu wel toe. Maar mijn voertuig werd niet korter en mijn familie en kennissen waren geen 20 jaar ouder geworden na mijn rondrit van slechts enkele uren. Ik heb begrepen dat ik enkel tegen de lichtsnelheid angstaanjagende veranderingen van lengte en tijd kan waarnemen. Correcties hoef ik dus zeker niet toe te passen wanneer ik me op een gezapig tempo door de stad verplaats, sneller dan 0,008 km/sec mag ik daar toch niet rijden.
De Nederlander Lorentz Hendrik goot de verandering van een beweging in een formule, gesymboliseerd door de Griekse letter gamma (γ), ook wel de Lorentzfactor genoemd: γ=1/√(1-v²/c²) waarbij v je snelheid is en c de lichtsnelheid. Omdat mijn dagdagelijkse bewegingen verwaarloosbaar zijn tegenover de lichtsnelheid zal γ bijna gelijk zijn aan 1 waardoor afmetingen en tijd voor mij altijd hetzelfde blijven. Slaag ik erin zo snel als het licht te reizen, dan corrigeer ik beter mijn berekeningen met de formules L=L/γ en T=T*γ. En als ik rekening houd met het feit dat dan niets meer tegelijk gebeurt, dan klopt de formule van Lorentz nog steeds.
Dat Lieven Scheire ook een komisch talent heeft (Neveneffecten) was meegenomen, het maakte de tv-uitzending een frivool tijdverdrijf. Want misschien geef ik de meeste zin aan mijn leven door de tijd te doden. En daarom houd ik me vooral bezig met dingen die er niet toe doen. Maar aan de hand van Lievens toelichtingen kan ik nu veel beter uitleggen wat Einstein feitelijk wilde vertellen, dat de natuurwetten zich altijd gedragen in relatie met de waarnemer. En dat heet ‘relatief’. Trouwens, alle kennis is relatief. Alles.
Als waarnemer vul ik mijn werkelijkheid in en maak ik mijn eigen stellingen. Maar ten opzichte van een andere gemeenschap levert dat natuurlijk heel andere wetten op. En wat komt dan om de hoek kijken? Tolerantie. Ik ben al bereid om dingen te verdragen die me ergeren. Nu jij nog. Welkom in Nerdland.

PS. γ is alt+947 en √ is alt+8730 ;o)

2016: Hoe voldaan is mijn bestaan?


Foto Mijn schrijven van vorige maand heeft geen soelaas geboden. Er zijn geen boeken besteld en dat wil zeggen dat toevallige surfers niet op zoek waren naar interessant leesmateriaal maar naar goedkoop vertier. Mijn belofte om in dit geval mijn site op te doeken moet ik echter intrekken. Behalve vliegen met mijn drone is dit mijn enige uitlaatklep. Waarom zou ik er de brui aan geven als ik er emotionele bevrediging uit win?
Dat ik geen boekbestellingen binnenkrijg wil niet zeggen dat er geen lezers zijn. Ik vergelijk het met het SETI-project. Al jaren zoeken wetenschappers naar intelligente signalen uit de wijde omgeving van de aarde in de hoop er een levensteken van buitenaardsen uit te kunnen destilleren. Dat dit sein niet aankomt wil niet zeggen dat er geen ruimtelingen bestaan. Misschien kunnen we beter het dataverkeer omkeren. Laat de aardbewoners met hun smartphones en tablets allerlei berichten en beelden de ruimte in sturen en misschien ontvangen we binnenkort een korte reactie zoals: ‘vind ik leuk’.
Ik ben mijn ei nog lang niet kwijt en daarom blijf ik potentiële bezoekers bestoken met mijn eigengereide mening over ditjes en datjes in de hoop gelijkgestemden of -gezinden te vinden. Mijn doel is me nooit helemaal alleen op de wereld te voelen, ook al kan ik heel goed mijn eigen plannetje trekken. Alleen zijnde voel ik me niet eenzaam. Ik heb nooit behoefte gehad aan sociaal contact. Mijn hobby’s namen genoeg tijd in beslag om geen tijd te hebben voor menselijk contact.
Als vijftiger begrijp ik dat al mijn bezigheden tot niet veel leiden. Ze zijn niet levensnoodzakelijk, ze doden alleen tijd. Mijn vriendin heeft me langzaam doen inzien dat ik mijn tijd beter invul door met mensen om te gaan, te lachen, samen te eten of te wandelen, verjaardagen te vieren, of elkaar te troosten. De reden van het feest is niet de hoofdzaak, het is de bijeenkomst die telt. Niet voor niets bestaat het leven van mijn moeder uit bezoekjes aan haar dierbaren die ze met haar fiets aaneenrijgt. Haar verwezenlijking is mijn doel. Ondertussen leef ik het doorsneeleven zoals ik denk dat het moet geleefd worden.
Of de zon schijnt of niet, ik kruip uit mijn bedstee wanneer ze (de zon dus) opstaat. Ik eet mijn buikje vol en zit op mijn ‘gemak’, doe tussendoor mijn ding of volg de instructies van mijn baas op, maar ik laat me er wel voor betalen. Als ik de gelegenheid krijg om met mijn vriendin te vrijen, doe ik het niet alleen voor de lol maar met de intentie om kindjes te verwekken, hoe ik ze ook zou opvoeden, ik zou het allicht goed proberen te doen. Ik smijt mijn verdiende geld uit ramen en deuren maar zet wat apart voor mijn oude dag, de nutteloze fase van mijn leven waarin ik reis of mijn dagen slijt in het dorpscafé. Samen leven we naar de dag toe waarop we ineens begrijpen dat de eeuwigheid enkel voor de doden is.
Mocht je je door mijn relativerende woorden – die troostend zijn bedoeld – niet meer zo lekker in je vel voelen, laat me je dan geruststellen met de gedachte dat dieren en planten veel minder opties hebben. Beesten worden gejaagd. Bomen sterven staande.

2015: De Belgische staat in staat van beleg


Zoek voor één keer niet de 10 verschillen maar de 10 overeenkomsten in de Apocalypse volgens Jean-Jacques Loup (1936-2015).
Foto

2014: Bond met Naam


Foto We vieren pa's verjaardag niet meer op 28 september. In plaats daarvan herdenken we zijn 81-jarige aanwezigheid op aarde op 9 november, zijn sterfdatum. Een sporadisch bezoek aan zijn graf is het minste wat ik kan doen. Ma zorgt zonder meer voor de grafversiering. En met een jaarmis blazen we zijn ziel weer wat leven in, voor slechts 15 euro. Ondanks alles ben ik bang dat de kinderen van de kinderen van mijn broer zich hem niet meer zullen herinneren. En ik heb er geen, dus dat helpt ons ook niet verder met zijn nagedachtenis.
Dat die mis niet in een gewone kerk werd gehouden is te danken aan ma. Ze had de happening rond 11 uur geprogrammeerd in het kerkje van Heppeneert, het bedevaartsoord waarvan ze in Hasselt of Sint-Truiden nog nooit hebben gehoord. Als mijn vriendin niet haar oren had gespitst toen ma me zei dat de mis daar zou doorgaan, had ik aan de kerk van Kinrooi mooi staan gapen. Heppeneert ligt op een dijk waar vroeger de Maas langs stroomde. Vanaf de betonnen boord die ooit overstromingen moest voorkomen, kun je de rivier in haar diepe bedding niet meer zien.
De bijgebouwtjes op het bedevaartsterrein liet ik links liggen omdat de hitte van de negendagenkaarsen tot aan de buitendeur voelbaar was. God weet welke vieze lucht ik er zou ingeademd hebben. Het reusachtige tv-scherm boven de toegangsdeur van de kerk stond aan. Het gebouw is namelijk zo klein dat laatkomers de viering in open lucht moeten volgen. Gelukkig had ma enkele stoelen vrijgehouden, want de zitplaatsen waren bijna allemaal bezet. Mijn eerste blik op het interieur maakte duidelijk dat de kerk heel goed onderhouden is. Het plafond lijkt op een houten dak dat de kerkgangers een knus gevoel geeft. Links en rechts zijn de vele dankbetuigingen in de vorm van witte tegels op de muren aangebracht. Ik zie zelden de binnenkant van een kerk, of het moet er een zijn die historisch gezien belangrijk is. Maar het kerkje van Heppeneert sprak me onmiddellijk aan.
In de mening dat er ooit een verschijning moet zijn geweest, heb ik achteraf de bestaansreden van het oord opgezocht. Het internet leert me dat de pelgrims er Onze-Lieve-Vrouw van Rust vereren, helaas is haar beeld in 2012 teruggebracht naar Elen waar het eeuwen geleden na een overstroming van de Maas miraculeus aanspoelde.
Klokslag 10:45 begroette de pastoor ons met: ‘jullie zijn lieve mensen’. Toch een uitspraak die wenkbrauwen doet fronsen. Niet lang daarna haalde hij tijdens de preek alles uit zijn mouw. Het leek wel of hij lesgaf in een school, want hij beschouwde de kerk als zijn klaslokaal en verwachtte van ons rake antwoorden op zijn ludieke vragen. We waren aangenaam verrast toen hij zei dat het huis van God niets anders is dan een hoop stenen. De kerk, dat zijn de mensen van goede wil die samen zitten om te rusten, zei hij. Wij dus, de bouwstenen. Toevallig had ma net die zondag uitgekozen waarop de christenen de bouw van de eerste kerk vieren. In 324 maakte de Romeinse keizer Constantijn de Grote een einde aan de eeuwenlange vervolging van christenen door het christendom tot staatsgodsdienst uit te roepen; toch een mijlpaal voor gedegenereerde katholieken zoals ik.
Halfweg de mis vroeg de pastoor weer iets. Het merendeel van de bezoekers hoorde echter zijn vraag niet goed door een hoestbui van een zieke. Blijkbaar vroeg hij zich af of we ons de opdracht uit zijn preek herinnerden. Hij hoopte vurig dat iedereen ze zich in zijn oren knoopte. Als ik een mis volg beleef ik die min of meer mee, maar bidden doe ik niet. Ik zing de liedjes die ik ooit zong en proclameer de zinnen die ik vanbuiten ken. Ik ga ter communie, en ik ga niet voor het zingen de kerk uit. Geduldig wacht ik tot de pastoor zegt dat ik in vrede mag heengaan, niet eerder. Een aantal gapen kon ik ondertussen niet onderdrukken.
Toen we samen naar buiten slenterde, stelde ik me voor dat de pastoor ons voor de derde keer zijn blijde boodschap toeriep, met dank aan Phil Bosmans: ‘geef mensen een pluim en ze krijgen vleugels’. Ik kan pa geen pluimpjes meer geven, maar vliegen kan hij volgens mij wel. Nadien, tijdens het etentje in het Hepperhuys, heb ik zijn naam slechts éénmaal genoemd. Van Eygen Mathieu. Hij ging van tijd tot tijd graag op reis, maar hij was een echte huisman. Zijn motto was: opgeruimd staat netjes. Het huis. De tuin. Zijn hobbykamer. Ik herken mij in hem. Zijn rustige karakter, zijn gevoel voor ordelijkheid, zijn consequentie, die heb ik van hem geërfd en daar ben ik blij om. Ik heb de nonchalance van ma, maar die tem ik met de nauwgezetheid van pa. Ik hoop dat hij onze pogingen om contact te houden op een tamelijk heldere manier gewaarwordt en enigszins blij ervaart. Mijn broer en ik zijn zijn grootste realisaties en we vinden het spijtig dat ma zijn gezelschap nu moet missen, want gedeeld geluk is dubbel geluk.

2013: to P or Not to P


Foto In een aflevering van de Amerikaanse tv-serie Elementary zoeken Sherlock Holmes en zijn vriendinnetje Joan Watson de moordenaar van twee wetenschappers die op het punt staan de vraag of P = NP? op te lossen. Binnen de kortste keren kan hij met behulp van zijn opmerkelijk observatievermogen en de vrouwelijke intuïtie van zijn assistente de moorden oplossen. Andere afleveringen zijn voor mij sowieso al moeilijk te volgen omdat Scherlock doordramt, maar in de deze aflevering spande hij de kroon. Mijn aandacht verslapte danig en alleen met mijn kloek bevattingsvermogen en wat geluk kon ik zijn gedachtegang volgen. Ik had nog nooit van P versus NP gehoord, maar het interesseert me heel erg omdat ik een analytische geest heb.
Mijn vriendin en ik passen grote puzzels in elkaar. Met één puzzel zijn we zo’n tweetal maanden zoet, maar als we klaar zijn, zien we onmiddellijk dat het plaatje klopt. Encryptie en decryptie van gevoelige gegevens gebeurt met geheime sleutels. Je ziet onmiddellijk of ze de code breken, maar het is een heel gepuzzel om ze te vinden. Er bestaan een heleboel gelijkaardige problemen die geen snelle oplossing hebben maar die eenmaal opgelost snel te verifiëren zijn. Dat noemen ze Non Polynomial problemen. Heel wat onderzoekers pijnigen hun hersens om een bewijs te vinden dat NP-problemen gelijk zijn aan problemen die wel binnen polynomiale tijd (sneller) op te lossen zijn, P-problemen dus. Het motief van de moordenaar in de aflevering van Elementary is de 1 miljoen dollar die je wint als je het bewijs voor die stelling vindt. Je zou voor minder achter de computer gaan zitten. Wiskundigen zetten supercomputers in om de raadsels te ontrafelen, maar ook computers hebben moeite met NP-problemen zoals: hoe bepaalt een navigatiesysteem de snelste route tussen twee punten op een wegenkaart? Wat zijn de priemfactoren van het mersennepriemgetal (2 tot de macht 57885161) – 1?
Euclides van Alexandrië, de vader van de meetkunde, stelde al rond 300 voor Christus dat je elk natuurlijk getal groter dan 1 slechts op één manier in priemfactoren kan ontbinden, als het product van een aantal priemgetallen. Tijdens mijn humaniora heb ik een spreekbeurt over priemgetallen gehouden. Het was me toen al duidelijk dat het niet zomaar getallen waren, maar veel praktisch nut zag ik er niet in. Nu begrijp ik dat ze vooral gebruikt worden bij de beveiliging van digitale informatie. Als je de sleutel niet hebt zal de moeilijke berekening van de priemfactoren je ontmoedigen.
Spontaan komt in mijn brein een moeilijke vraag boven waarvan het antwoord gemakkelijk is: waarom zijn de bananen krom? Ik had een computer nodig om dat antwoord op het internet te vinden. Als de bananen nog klein zijn, zijn ze recht. Naarmate ze groeien heeft de zwaartekracht er meer vat op en krijgen ze een kromme vorm. Ik weet het, ik wijk af, maar ik worstel al langer met nog een andere vraag: waarom worden mannen kaal? Dat is ook niet zo moeilijk als je weet dat mijn opa kaal was en dat alle ooms van moederskant ook kaal zijn, dus de genen spelen mee. Ziende mensen vragen zich af hoe blinde mensen dromen en ik kan me voorstellen dat mensen die blindgeboren zijn, zich afvragen hoe het is om te zien. We zijn hardnekkige vragenstellers. Omdat we wilden weten hoe alles in elkaar zit, zijn we zover geëvolueerd dat we onszelf nu veel moeilijkere vragen kunnen stellen. Hoe klonken de keelgeluiden van dinosauriërs? Hoe sprak de oermens?
Ik stel me veeleer vragen over de ruimte. Als ons zonnestelsel al heel groot is, hoe immens is dan niet het melkwegstelsel waarin we vertoeven? Hoe groot is de ruimte eigenlijk? Astronomen gissen ernaar, maar hun antwoorden lijken me plausibel. We kunnen vanaf de aarde de rand niet waarnemen omdat licht trager is dan de uitdijing van het heelal. Het licht aan de rand van het universum kan hier dus nooit aankomen. Vanuit de verste hoeken van het zonnestelsel kwam toevallig wel de komeet ISON een bezoekje brengen. Hoe lang heeft hij door de ruimte gesuisd om nu in het centrum van het zonnestelsel aan te komen? ISON beloofde in de maand december een spektakel te worden, maar de ijzige rotsblok heeft zijn close-encounter met de zon jammer genoeg niet helemaal overleefd. Ik zal zijn restanten in de gaten houden, tenminste als ze met het blote oog te zien zijn.
De kracht van zonne-energie mag ook een komeet niet onderschatten. Energie van de zon omzetten in elektriciteit is ingeburgerd, want veel huizen zijn al voorzien van zonnepanelen. We zullen ze lang kunnen gebruiken omdat de zon niet zo snel zal uitdoven. Andere energiebronnen zoals aardolie lijken snel op te drogen, maar de grootste warmtebron die we ter beschikking hebben is de aarde zelf. Negenennegentig procent van onze wereld is heter dan 1000 graden. De temperatuur van slechts 0,1 procent ligt onder 100 graden. De aardwarmte is dus dé energie van de toekomst, want zij heeft geen schadelijke neveneffecten en is onuitputtelijk. Als we een manier vinden om die hitte overal te kanaliseren zijn we gered.
Volgens mij is het niet zo belangrijk of P nu gelijk aan NP is of niet. Veel interessanter is het leven op aarde dat ik als B versus NB wil voorstellen. Misschien was William Shakespeare depressief toen hij rond 1600 zijn protagonist Hamlet de versregel ‘to Be, or Not to Be’ in de mond legde. Dat citaat is van alle tijden. Kies je het onheil te ondergaan of staak je de strijd door jezelf te doden? Ik weet het wel zeker. Be.

't Jaareinde 2012: Wil je God doen lachen? Vertel hem jouw plannen


Foto Ik hou niet van kersttoestanden. Mijn vriendin daarentegen is niet te stuiten in haar zoektocht naar presentjes voor haar nichtjes. Ze struint alle kerstmarkten van België af, alleen maar om te kunnen genieten van hun glimlach wanneer de kinderen hun pakjes openen. En ik moet zeggen dat ik daar ook wel van wegsmelt.
Na de kalkoen, kroketten en met veenbessen versierde appels uit de oven begon eindelijk het pakjeshoofdstuk van de kerstavond. Dat zou meerdere uren in beslag nemen, als je weet dat er onder de kerstboom dit jaar 53 cadeautjes lagen; een ratjetoe van kleine en grote pakjes in druk cadeaupapier en strikjes in alle kleuren van de regenboog. Alleen al de aanblik van mijn opgetogen vriendin wekte me op.
Echter, nog aan tafel zittend richtte het jongste nichtje van zes zich tot haar tante en verraste ons allemaal. Een beetje verlegen en twijfelend of ze met haar vraag een geheimpje zou verklappen, vroeg ze: zou je een pastakoker een leuk cadeau vinden? Onze reactie maakte haar terstond duidelijk dat het voor haar tante niet meer moeilijk was om te raden welk cadeautje ze kon verwachten. Het was een van de anekdotes die de avond zo leuk maakte. We maakten plezier en waren blij samen te zijn.
Ik had een maand eerder een gipsen olifant uit de Elephantstore gekocht, als steun voor de olifanten die dreigen uit te sterven. In de 'Artbox' zaten enkele verfborstels en potjes acrylverf met basiskleuren zodat ik de kunst van het mengen kon bedrijven. Het was een werkje van lange adem. Bij de plechtige overhandiging op kerstavond was mijn vriendin in de wolken, alleen de smiley die een foutje moest verdoezelen, vond ze minder geslaagd.
Een smiley is normaal geel met zwarte oogjes en mond, de mijne was net omgekeerd. Het is mogelijk dat ik onbewust mijn pessimisme over mijn wereld in het kunstwerkje heb willen leggen. Pa zaliger was in zijn oude dag een somberman en ik compenseerde dat altijd door blijmoedig te zijn. Het kan goed zijn dat mijn pa in zijn jonge jaren veel opgewekter was. Nu ik de vijftig gepasseerd ben, moet ik helaas constateren dat mijn positieve kijk op het wereldgebeuren danig aan het veranderen is. Stef Bos maakte er een liedje van en zong: 'oh papa, ik lijk steeds meer op jou.'
Ik volg geen nieuws meer en daarom gaan de heersende doemscenario’s aan mij voorbij. Maar wees gerust. De overgang van oud naar nieuw kan zonder problemen doorgaan. Het tijdperk dat de Maya’s in hun kalender al vanaf 3114 v.Chr. hebben vastgelegd is voorbij; voor wie de indeling kent is dat het dertiende baktun volgens de lange telling. De era van de oude wereld is daarmee afgesloten.
Het was wellicht niet de bedoeling van de Maya’s ons de stuipen op het lijf te jagen. Je zou het kunnen vergelijken met het jaar 2000 dat voor een groot deel van de mensheid een berekend risico inhield omdat niet alle computers voorbereid waren op dat ronde jaartal. Ik was destijds programmeur in een bank en die schonk me een grote premie om ervoor te zorgen dat alle programma’s op tijd aangepast zouden zijn. We vreesden dat de saldi op de rekeningen van de klanten rare sprongen zouden maken, maar het was slechts een storm in een glas water.
Nieuwjaar is een virtueel punt in de tijd en blijft dat voor eeuwig. Tijd bestaat trouwens niet. Het is iets wat de mens zich in het hoofdje heeft gestoken om het overzicht te bewaren over verleden, heden en toekomst, of zoals je wil over de seizoenen, want de vroege mens hield zich voornamelijk bezig met overleven en dus was het heel belangrijk wat de pot schafte. Voor sommige moderne mensen is het leven nog steeds een strijd, maar de meesten boeren aardig en consumeren naar hartelust.
Een nieuw tijdperk kan beginnen. De mens zal eindelijk tot inkeer komen en beseffen dat hij van het rechte pad is afgeweken. We moeten onszelf hoognodig bijsturen. Maar waarmee moeten we beginnen? Toleranter zijn tegenover andere volkeren? Beter communiceren ondanks de vele communicatiemiddellen die we ter beschikking hebben?
Ik probeer momenteel veel vrienden te maken op Facebook. Dat zal nog beter gaan met de tablet die ik als kerstgeschenk heb gekregen. Mijn doel is alle vrienden van vrienden van vrienden op de hoogte stellen van het bestaan van mijn website. Door mijn boeken te verkopen tracht ik, naast het betalen van mijn onkosten, mensen te laten inzien hoe ze beter leven, zonder te beweren dat ik de ideale mens ben. Verre van, maar ik benader hem wel, al zeg ik het zelf. Als ze mijn boeken dan ook nog vertalen, kan ik de hele wereld bereiken.
Elk mens moet de grote verandering ondersteunen. Alle kleine beetjes maken een grote verbetering. Ik zal beginnen met vrede te sluiten met een van mijn buren. De goede man eist dat ik de boom rooi die op minder dan 2 meter van zijn erfgrens staat. Na 15 jaar groei zou dat zonde zijn. De boom moet blijven, want zo lever ik een grotere bijdrage aan zuurstof, een belangrijk bestanddeel dat deze planeet leefbaar maakt. Dus ik heb mijn buurman beloofd onze treurwilg op gepaste tijden te snoeien zodat hij geen last heeft van vallende bladeren.
Niet getreurd, de jaarwisseling is normaal een tijd van vorst en gladde wegen, maar na veertien dagen regen lijkt het wel alsof de zondvloed eraankomt. Ik hoor het al op het nieuws: de winters in België zijn niet meer wat ze zijn geweest. De statistieken spreken boekdelen. De aarde warmt op en als we hem niet gauw afkoelen, zullen de weergoden pas echt nukkig en wispelturig worden. Jullie zullen me vierkant uitlachen. Ik ben echter zo vrij een 2013 op wieltjes te voorspellen. Optimist tot in de kist.

2012: Niks nieuws onder de zon


Foto Terwijl een heleboel Sinterklazen zich met stramme spieren op hun schimmels hijsen, geholpen door hun zwarte pieten, denk ik aan die andere goedzakken die het einde van de sombere decembermaand komen opvrolijken: de kerstmannen. De wereld is nog steeds in de ban van beide heerschappen. De kinderen hoef je niet te vragen wat ze ervan denken, want zij zijn gewiekst genoeg om te doen alsof ze de echte 'goede-mannen' nog niet kennen. En de ouders en grootouders breken zich het hoofd over wat ze die pagadders dit jaar weer moeten kopen, want ze hebben al alles.
De olie dreigt op te raken en de elektriciteit wordt te duur. Misschien elementen die de kopers doen terugdeinzen? Vergeet het. Bankiers doen alsof ze stevig in hun schoenen staan en geven gul krediet zodat consumeren in de lift blijft zitten, maar de meesten vergeten door al dat gedoe de ware boodschap van kerstmis. Laat ik jullie daarom herinneren aan die andere brave borst die de wereld een dikke 2000 jaar geleden op zijn kop heeft gezet.
Stel je voor dat jezeke op het punt staat geboren te worden. Zijn mama en papa zijn op reis naar Bethlehem en het koppel is in hun nopjes omdat een komeet hen de weg wijst, een soort ouderwetse Tomtom zou ik het kunnen noemen. Het is een leuk ding, maar nu en dan – liever: hier en daar – vraag je je af of je niet beter je eigen weg uitstippelt dan dat aan een ander of een machine over te laten. Dat terzijde, want wat belangrijker is, is dat Jezus Christus wederom naar de aarde terugkeert om de zonden van de goddelozen weg te nemen.
Als ‘goddeloos’ ‘aan geen god gelovend’ betekent, ben ik inderdaad een heiden en moet ik me bij die geviseerde groep rekenen. Dan zal ik de Weg moeten volgen om vergiffenis te krijgen. Jezus zal me op mijn fouten wijzen in de hoop me te verlossen van het kwaad, pas dan zal ik eeuwig kunnen leven. Zo staat het geschreven.
Iets dat opgeschreven is, is waar. Alle schrijvers die ooit iets neerpenden zullen zeggen dat ze genoeg research hebben gedaan om hun bevindingen te kunnen staven. Zo werkt dat nu nog. Een journalist controleert zijn bronnen, toch? Maar kranten zijn geen boeken. En boeken hoeven niet helemaal waar te zijn. Ik heb 16 boeken geschreven en niemand zal me zeggen dat ik een leugenaar ben.
Maar wat is de bijbel dan? Een bestseller, in elk geval. Een wetenschappelijk werk waarvan je verwacht dat de theorie die ze behandelt waar is? Een doodgewoon boek dat van lezen een aangenaam tijdverdrijf maakt? Waarom laten zoveel mensen zich leiden door een heilig boek of hun idolen God, Allah of JWHW?
Ik ben katholiek opgevoed maar ik bezoek liever een kerk als toerist dan als devote pelgrim. Net als ik bewandelen de niet praktizerende katholieken een meer lucratieve weg. God in de lage landen is dood. Maar waarom dragen ze God op handen in minderbedeelde landen? Waarom is er zoveel strijd tussen arm en rijk? Is de god van de moderne communicatietechnieken de onheilbrenger? Is het internet een riool van spreekbuizen?
Wees ervan overtuigd: goed en kwaad bestaan niet. Er is enkel het woord. Het was er in den beginne en het zal er altijd zijn. Het Woord is Jezus, de speelpop van God. In mijn tuin staat een gipsen versie van Jezus die ik op de rommelmarkt voor 10 euro heb gekocht. Helaas heeft de zure regen er een kleurloze figuur van gemaakt. Alleen zijn opgeheven rechterhandje, in een zegenend gebaar, is wonderbaarlijk onaangetast gebleven. Als dat geen goed teken is.

°


Terug naar boven

Gezicht van december 2017

Foto

Het evenwicht in de wereld lijkt wel stabiel.

Gedicht van december 2017

Dobbelsteen


In de herfst en winter,
lente en zomer
zie ik vele bloemen
hardnekkig bloeien.

dan scheuren oude dromen
razend over,
waarmee ik mezelf
gelukkig wil roemen.

Onhandig verberg ik me
voor de lieve God
en aanhoor rustig
het betoog van de speelzot:

zoals gij uw eigen staart
niet zult nalopen
moet gij
de relativiteitswet geloven.

Gezicht van december 2016

Foto

Licht aan het einde van de tunnel? Nog niet!

Gedicht van december 2016

Aardig leventje


Neem het van mij aan,
vier je 50ste niet
een jaar te vroeg
zoals ik dat heb gedaan.

Neem het van mij aan,
zo is de wet
van de altijddurende luchtigheid
van het bestaan:

Je denkt
altijd
één jaar jonger
dan je bent.

Gezicht van december 2015

Foto

Ineens gaat de ongelovige Thomas een licht op: waarom terreur niet verdrijven met een nestgeur, of bezweren met een goed humeur.

Gedicht van december 2015

T’reur


In de hoofdstad kom je vandaag best niet,
wit-rood sluit het plaats delict af,
oorlog woedt met als resultaat,
bloed en rafelig vlees ertussen.

In een poging de oerknal te evenaren,
spat mijn wereld uit elkaar,
hanengevechten met als uitslag,
weggeblazen naastenliefde en judaskussen.

Gezichten van december 2014

Foto

Mijn scheppers: Lizette Teuwen & Mathieu Van Eygen

Gedicht van december 2014

Ma & pa


Niet alles in het leven
is goud en glitter,
maar jullie liefde is
als diamantgeschitter.

De roos spreekt van liefde,
de doorns staan voor pijn,
maar haar bladeren van hoop
zullen er altijd zijn.

(voor hun 53ste huwelijksverjaardag in 2011)

Gezicht van december 2013

Foto

Toerist fotografeert de komeet ISON in Brugge.

Gedicht van december 2013

I(n)S(earch)O(f)N(othing)


Een vlinder zien ontpoppen
is wonderbaar.
Een bij laat zich de nectar smaken,
mooi is het meisje dat ontwaakt.

Het is niet te geloven,
maar het is waar!
De wereld hapt naar adem,
zet zich schrap voor wat komen gaat.

God almachtig,
hoe is het mogelijk?
Een ster valt uit de hemel,
'k hoop dat geen zonnevlam haar raakt.

ISON=International Scientific Optical Network

Gezicht van 't jaareinde 2012

Foto

Een zware (dikke) hulpkerstman weet het zeker:
ik ben licht in de duisternis.

Gedicht op 't jaareinde 2012

Tijdelijk


Digitaal werd in,
de wijzerplaat moest eruit,
vanaf dan was het
tot op het cijfer nauwkeurig.

Uren werden minuten,
jaren vlogen onwetend voorbij
maar de wijzers
lieten zich niet terugduwen.

Dan is het nieuwe
even wennen wanneer ik telkens
de secondewijzer
voor de grote aanzie.

Te vroeg of te laat,
ik maak tijd, zoals God,
en probeer Zijn wijsvinger
voor te blijven.

Gezicht van december 2012

Foto

Eindelijk de klare en duidelijke kerk,
de doorzichtige.

Gedicht van december 2012

Jezeke


Wij roepen allen
net gepast met Kerst
“hocus pocus pas”
en zie hem nu
in zijn kribbe liggen,
de goede loebas.

De wereld smukt hij op
met zijn lange haar.
Door zijn lippen te tuiten,
een peulschil zowaar,
wil hij wel een nieuw jaar
met bombarie inluiden.

eygen

Site map         Contact               Geschriften             Gedachten

facebook facebook


© EYGEN-BOEKEN.be    On-line sinds 25/05/2012      Alle rechten voorbehouden
Versie 8.0          Page update 30/11/2017 19:08


B O E K E N    V A N    K R I S    V A N    E Y G E N    U I T G E G E V E N    D O O R    L E C T U R I U M    (FreeMusketeers)